Dennis Mitchell

lekkoatleta amerykański

Dennis Allen Mitchell (ur. 20 lutego 1966 w Havelock w stanie Karolina Północna[1]) – amerykański lekkoatleta sprinter, mistrz olimpijski i mistrz świata.

Dennis Mitchell
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1966
Havelock
Wzrost 175 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
złoto Barcelona 1992 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 100 m)
srebro Atlanta 1996 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 100 m)
brąz Barcelona 1992 lekkoatletyka
(bieg na 100 m)
Mistrzostwa świata
złoto Tokio 1991 sztafeta 4 × 100 m
złoto Stuttgart 1993 sztafeta 4 × 100 m
brąz Tokio 1991 bieg na 100 m
brąz Stuttgart 1993 bieg na 100 m

Jako jedyny amerykański sprinter wystąpił na trzech kolejnych igrzyskach olimpijskich w biegu na 100 metrów, za każdym razem zajmując w finale miejsce w pierwszej czwórce.

Rozpoczął międzynarodową karierę na mistrzostwach świata w 1987 w Rzymie, gdzie wystąpił w eliminacjach i półfinale biegu sztafetowego 4 × 100 metrów (w finale został zastąpiony przez Carla Lewisa)[2]. Na igrzyskach olimpijskich w 1988 w Seulu zajął 4. miejsce w biegu na 100 m. Stracił szanse na medal w sztafecie 4 × 100 metrów, kiedy drużyna amerykańska została zdyskwalifikowana za przekroczenie strefy zmian[1]. W 1989 zdobył akademickie mistrzostwo Stanów Zjednoczonych (NCAA) w biegu na 200 metrów (był wówczas studentem University of Florida)[3].

Na miesiąc przed mistrzostwami świata w 1991 w Tokio biegł w składzie sztafety 4 × 100 metrów, która ustanowiła rekord świata czasem 37,67 s (w Zurychu 7 sierpnia 1991)[4]. Na mistrzostwach świata Mitchell zdobył brązowy medal w biegu na 100 metrów, a sztafeta USA w składzie Andre Cason, Leroy Burrell, Mitchell i Carl Lewis poprawiła własny rekord świata na 37,50 s i zdobyła złoty medal[5].

W 1992 po raz pierwszy został mistrzem Stanów Zjednoczonych na 100 metrów (później powtórzył to osiągnięcie w 1994 i 1996)[6]. Na igrzyskach olimpijskich w 1992 w Barcelonie Mitchell zdobył brązowy medal w biegu na 100 metrów i złoty w sztafecie 4 × 100 metrów, która po raz kolejny poprawiła rekord świata na 37,40 s (w składzie Michael Marsh, Burrell, Mitchell i Carl Lewis)[1][4]. Na mistrzostwach świata w 1993 w Stuttgarcie po raz kolejny zdobył brązowy medal w biegu na 100 metrów i złoty w sztafecie 4 × 100 m (Jon Drummond, Cason, Mitchell i Burrell), która w półfinale wyrównała rekord świata[7]. W 1994 zwyciężył na 100 m w Igrzyskach Dobrej Woli w Petersburgu. Na mistrzostwach świata w 1995 w Göteborgu doznał kontuzji w przedbiegach na 100 m i nie ukończył biegu[8].

Na igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atlancie zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 m (biegli w niej Drummond, Tim Harden, Marsh i Mitchell),a w biegu na 100 metrów był czwarty[1]. Na mistrzostwach świata w 1997 w Atenach wystąpił tylko w sztafecie 4 × 100 m, ale drużyna amerykańska (Brian Lewis, Tim Montgomery, Mitchell i Maurice Greene) nie ukończyła biegu eliminacyjnego[9].

W 1998 został zdyskwalifikowany przez IAAF na 2 lata z powodu zbyt wysokiego poziomu testosteronu (zawodnik tłumaczył wysoki poziom tego hormonu tym, że uprawiał seks i pił piwo w noc poprzedzającą badanie antydopingowe[10]). Po odbyciu kary wystąpił na mistrzostwach świata w 2001 w Edmonton na 3. zmianie sztafety 4 × 100 m, która wygrała bieg finałowy, lecz została później zdyskwalifikowana wskutek stwierdzenia dopingu u Tima Montgomery'ego (afera BALCo)[11].

Mąż Damu Cherry.

Rekordy życioweEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Dennis Mitchell, olympedia.org [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  2. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 227 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  3. NCAA Division I Championships (Men), GBRAthletics [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  4. a b Progression of IAAF World Records. 2015 Edition, IAAF, s. 136 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  5. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 88–89, 226–227 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  6. United States Championships (Men 1943–), GBRAthletics [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  7. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 89, 227–228 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  8. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 90 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  9. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 228–229 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  10. LA'99. 2000, s. 8. ISBN 83-910012-5-3.
  11. IAAF World Athletics Championships Doha 2019 Statistics Handbook, World Athletics, s. 229–230 [dostęp 2020-07-29] (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj