Działko NR-23

NR-23 – (ros. НР–23 od Nudelman-Richter, oznaczenie fabr. 150П) radzieckie automatyczne działko lotnicze kalibru 23 mm, szeroko używane jako uzbrojenie strzeleckie samolotów radzieckich i państw Układu Warszawskiego. Działko skonstruowane przez A. E. Nudelmana i A.A. Richtera zostało wprowadzone do uzbrojenia w 1949 roku, zastępując konstruowane podczas II wojny światowej działka NS-23 i WJa.

Nudelman-Richter NR-23
Ilustracja
Działko NR-23
Państwo  ZSRR
Rodzaj działko automatyczne
Zasada działania krótki odrzut lufy
Historia
Produkcja 1949 – 1965
Dane techniczne
Kaliber 23 mm
Wymiary
Długość 2018 mm
Wysokość 136 mm
Długość lufy 1450 mm
Masa
broni 39 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 690 m/s
Masa pocisku 200 g
Szybkostrzelność teoretyczna 850 strz./min.
Szybkostrzelność praktyczna 650 strz./min.
Dane operacyjne
Platformy strzeleckie
Be-6, MiG-15, Ła-15, MiG-17, MiG-19, Ił-28
Użytkownicy
Związek Radziecki, kraje Układu Warszawskiego
Odmiany broni
Typ 23-1

NR-23 było jednolufowym działkiem kalibru 23 mm przeładowywanym energią krótkiego odrzutu lufy. Mechanicznie konstrukcja ta była podobna do wcześniejszego NS-23, ale wprowadzone usprawnienia umożliwiły zwiększenie jego szybkostrzelności o 50%. Teoretycznie szybkostrzelność działka NR-23 wynosiła 850 strzałów na minutę, ale testy przechwyconej przez amerykańskie Siły Powietrzne egzemplarzy broni wykazały, że osiąga ona wartość tylko 650 strzałów na minutę.

W Chińskiej Republice Ludowej produkowano kopię działka oznaczoną jako Typ 23-1.

Działko NR-23 stanowiło uzbrojenie myśliwców MiG-15, Ła-15, MiG-17 i niektórych egzemplarzy MiG-19.

Biorąc pod uwagę skalę zastosowania działka NR-23 można stwierdzić, że było ono najszerzej stosowanym ówcześnie typem działka lotniczego. W połowie lat 60. siły zbrojne Związku Radzieckiego zastąpiły je nowym dwulufowym działkiem Działko GSz-23.

Poprzez powiększenie mechanizmu działka NR-23 skonstruowano potężniejsze działko NR-30, które stało się podstawowym uzbrojeniem strzeleckim myśliwców MiG-19 i niektórych egzemplarzy MiG-21.

Planowano również instalowanie działek tego typu na bojowych stacjach kosmicznych Ałmaz.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak, Encyklopedia współczesnej broni palnej, Warszawa: WIS, 1994, s. 8, ISBN 83-86028-01-7, OCLC 169820275.