Działyńscy herbu Ogończyk

ród szlachecki

Działyńscy herbu Ogończyk – polski ród magnacki wywodzący się z ziemi dobrzyńskiej.

Ogończyk odmiana hrabiowska rodu Działyńskich

HistoriaEdytuj

Nazwisko rodu pochodzi od nazwy Działynia w ziemi dobrzyńskiej. Protoplastą rodu był podkomorzy dobrzyński Piotr z Działynia (zm. 1441), syn Mikołaja z Kutna, a wnuk kasztelana dobrzyńskiego Andrzeja Ogona z Radzików i Woli[1]. W XVI w., wchodzący już wówczas w skład polskiego możnowładztwa, ród Działyńskich zaczął przenikać z Kujaw do Prus Królewskich. Związki z dworem królewskim pozwoliły na szybkie osiągnięcie godności senatorskich przez pruską linię rodziny i statusu rodu magnackiego[2]. Od połowy XVII w. kolejni przedstawiciele rodu Działyńskich przenosili się do Wielkopolski.

Początkowo większe znaczenia miała pomorska linia rodu. Jednak w XVIII wieku, poprzez związki z Tarłami i Radomickimi, wzrosło znaczenie wielkopolskiej linii rodu. W XVIII wieku powstała również trzecia, mazowiecka linia Działyńskich, która jednak w ciągu dwóch pokoleń spadła do rangi szlachty szaraczkowej[3].

Ostatnim męskim przedstawicielem magnackiej linii wielkopolskiej był Jan Kanty Działyński (zm. 1880)[4].

Przedstawiciele roduEdytuj

Do Działyńskich herbu Ogończyk należeli, m.in.:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Szybkowski 2019 ↓, s. 262.
  2. Szybkowski 2019 ↓, s. 262-263.
  3. Stanulewicz 2016 ↓, s. 850.
  4. Działyńscy, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-06-22].

BibliografiaEdytuj