Edward Drzazga

Edward Drzazga (ur. 26 sierpnia 1924 w Wolicy pow. Janów Lubelski, zm. 18 czerwca 2018) – generał brygady WP.

Edward Drzazga
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

26 sierpnia 1924
Wolica Pierwsza

Data śmierci

18 czerwca 2018

Przebieg służby
Siły zbrojne

Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej

Jednostki

3 Zapasowy Pułk Piechoty
14 samodzielny batalion Obrony Wybrzeża
76 Pułk Piechoty (LWP)
2 Warszawska Dywizja Zmechanizowana
Zarząd Operacyjny Sztabu Generalnego WP
Wyższa Szkoła Oficerska Służb Kwatermistrzowskich
Warszawski Okręg Wojskowy

Stanowiska

komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Grób Edwarda Drzazgi i Wacława Zakrzewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Skończył dwie klasy gimnazjum w Chełmie. 5 sierpnia 1944 wstąpił do 3 zapasowego pułku piechoty w Lublinie. Od stycznia do kwietnia 1945 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Lublinie, po ukończeniu której został podporucznikiem. W latach 1945–1948 m.in. dowódca kompanii w 65 pułku piechoty w Białymstoku.

W 1950 skończył kurs w szkole piechoty w Rembertowie, a w latach 1954–1957 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. Od sierpnia 1957 dowódca 14 samodzielnego batalionu Obrony Wybrzeża w Warcisławiu, a od 1958 zastępca dowódcy 39 pułku zmechanizowanego ds. liniowych w Trzebiatowie. W 1959 został dowódcą 76 pułku piechoty w Gdańsku. Od 1963 zastępca szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Szczecinie. W 1965 został szefem sztabu – zastępcą dowódcy 2 Dywizji Zmechanizowanej w Nysie. W latach 1967–1969 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Od 1969 do 1970 zastępca szefa oddziału w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego WP, od października 1970 do kwietnia 1975 dowódca 2 Dywizji Zmechanizowanej w Nysie. 29 września 1973 mianowany generałem brygady, nominację wręczył mu w Belwederze 10 października I sekretarz PZPR Edward Gierek. W maju 1975 został komendantem Wyższej Szkoły Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu. Od maja 1977 zastępca Głównego Kwatermistrza WP. 20 czerwca 1980 został zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej (do 20 maja 1983).

Od czerwca 1983 szef Głównej Inspekcji Terenowej w Ministerstwie Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. 13 listopada 1985 został Głównym Inspektorem Kontroli i podsekretarzem stanu w URM. Od kwietnia do listopada 1990 w dyspozycji MON, następnie przeniesiony w stan spoczynku (pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego), zamieszkał w Iławie. Został pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera C15-6-1)[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj