Otwórz menu główne

Edward Aleksander Robakiewicz[1] (ur. 20 października 1888 w Płocku, zm. 1940 w Krzeszowicach) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Edward Aleksander Robakiewicz
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 20 października 1888
Płock
Data i miejsce śmierci 1940
Krzeszowice
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki 2 Dywizjon Artylerii Konnej
8 Pułk Artylerii Lekkiej
19 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca baterii
dowódca dywizjonu artylerii
dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Cycowem
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 20 października 1888 roku w Płocku. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego[2]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu majora artylerii. Pełnił funkcję dowódcy baterii 1 dywizjonu artylerii konnej, a po przeformowaniu został dowódcą 2 dywizjonu artylerii konnej[3]. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej 1918-1919[4]. Mianowany dowódcą artylerii Grupy „Bug”, po czym w miejscowości Ożydów ponownie przejął dowodzenie baterią[3]. Następnie, jako dowódca dywizjonu, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym w bitwie pod Cycowem 15–16 sierpnia 1920 roku.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. 31 marca 1924 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 12 marca 1929 roku otrzymał przeniesienie macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym na stanowisko rejonowego inspektora koni w Starogardzie[6]. 7 kwietnia 1929 roku zdał dowództwo dywizjonu w Dubnie[7]. 23 grudnia 1929 roku otrzymał przeniesienie do 8 pułku artylerii polowej w Płocku (od 31 grudnia 1931 roku - 8 pułk artylerii lekkiej) na stanowisko dowódcy pułku[8][9]. 28 stycznia 1930 roku objął obowiązki dowódcy pułku[7]. 21 grudnia 1932 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10].

W 1938 roku został dowódcą artylerii dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku[11]. W czasie okupacji niemieckiej został aresztowany i osadzony w więzieniu Montelupich w Krakowie, a w 1940 roku rozstrzelany w Krzeszowicach[12].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W 1937 dokonano zmiany imienia z Edward Robakiewicz na Edward Aleksander Robakiewicz oraz sprostowania daty urodzenia z 8 października 1888 na 20 października 1888. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 57, 11 listopada 1937. 
  2. Artur Kuprianis, Łódzka 4 Grupa Artylerii ..., s. 192.
  3. a b Stanisław Chytrzyński: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 2 Dywizjon Artylerii Konnej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa, s. 3.
  4. Stanisław Chytrzyński: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 2 Dywizjon Artylerii Konnej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa, s. 5.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 189.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 91.
  7. a b A. Kuprianis, Łódzka ..., op. cit., s. 192.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  9. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 176, 676.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1932 roku, s. 468.
  11. Na wzgórzach Roztocza – wrzesień 1939. [dostęp 2015-04-01].
  12. Artur Kuprianis, Łódzka 4 Grupa Artylerii ..., s. 209.
  13. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  14. Zarządzenie
  15. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296
  16. Artur Kuprianis, Łódzka 4 Grupa Artylerii ..., s. 219.

BibliografiaEdytuj