Ekwowie (starogrecki Αἴκουοι lub Αἴκοι, łac. Aequi) – starożytny lud italski żyjący w górzystym środkowym regionie Półwyspu Apenińskiego, na północnym wschodzie od Lacjum i w Środkowych Apeninach, na południe od dzisiejszej miejscowości Rieti i na północ od jeziora Fucine. Istnieli już zanim powstał Rzym. Około 500 roku p.n.e. Ekwowie rozprzestrzenili się na zachód, stanowiąc zagrożenie dla Rzymu i Lacjum. Długo walczyli z Rzymianami o niepodległość.

Osobny artykuł: Lucjusz Kwinkcjusz Cyncynat.

Ostatecznie zostali przez nich podbici (od około 430 r. p.n.e. do 300 r. p.n.e. odbywał się proces romanizacji). Ich tereny zwane Ekwium stały się koloniami rzymskimi.

Używali swojego języka – ekwińskiego, o którym niewiele wiadomo, najpewniej należał do rodziny języków italskich. Zachowała się jedynie jedna inskrypcja, zapisana pismem łacińskim. Znajduje się na kamiennej płycie na dnie jednego ze źródeł blisko Collemaggiore.

BibliografiaEdytuj

  • Allen Mason Ward, Fritz Moritz Heichelheim, Cedric A. Yeo, "A history of the Roman people", Prentice Hall, 2003
  • Glanville Price, "Encyclopedia of the languages of Europe", Wiley-Blackwell, 2000
  • H. H. Scullard, "A History of the Roman World, 753 to 146 BC", Routledge, 1980