Otwórz menu główne

Elektor – od XIII do XIX wieku tytuł niektórych książąt niemieckich uprawnionych do wyboru króla. Na mocy Złotej Bulli Karola IV Luksemburskiego z 1356 tytuł elektora przysługiwał królowi Czech, arcybiskupom Kolonii, Moguncji i Trewiru, księciu Saksonii, margrabiemu Brandenburgii i palatynowi reńskiemu (łącznie siedmiu elektorów)[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ilustrowana encyklopedia powszechna A-Z Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2011, s. 257