Emil Henryk Szlechter, także Emile H. Szlechter (ur. 14 stycznia 1906 we Lwowie, zm. 14 stycznia 1995 w Paryżu) – polsko-francuski prawnik pochodzenia żydowskiego, adwokat, znawca tzw. prawa klinowego (praw antycznych Bliskiego Wschodu).

Emil Szlechter
Data i miejsce urodzenia

14 stycznia 1906
Lwów

Data i miejsce śmierci

14 stycznia 1995
Paryż

Zawód, zajęcie

prawnik

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Życiorys

edytuj

Wczesne życie

edytuj

Urodził się we Lwowie, w rodzinie malarza pokojowego Jakuba oraz Adeli[1]. Miał starszego brata Emanuela (1904-1943) – autora szlagierów, scenarzysty, pisarza, satyryka i aktora[2].

W 1926 ukończył Państwowe Gimnazjum nr V im. Stefana Żółkiewskiego we Lwowie, a następnie Wydział Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (1930)[3]. Po odbyciu kilkuletniej aplikacji adwokackiej, ok. 1936/1937 wpisany został na listę adwokatów Izby Adwokackiej we Lwowie i uruchomił kancelarię adwokacką przy ul. Akademickiej we Lwowie. Prowadził ją do sierpnia 1939.

II wojna światowa

edytuj

Zmobilizowany tuż przed II wojną światową, znalazł się we wrześniu 1939 w Rumunii[4], skąd dotarł do Francji. Walczył w wojnie z III Rzeszą jako żołnierz polskiej 1 Dywizji Grenadierów we Francji. Ranny w walkach pod Honskirch, zaś po bitwie pod St. Die dostał się do niewoli. Po wyjściu na wolność przedostał się do Tuluzy[5]. Od 1943 działał w strukturach Polskiej Organizacji Walki o Niepodległość „Monika”[3]. W 1944 mianowany podporucznikiem. W kwietniu 1945 odznaczony został przez Prezydenta RP Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

W czasie wojny stracił całą rodzinę: żonę z dziećmi, braci Emanuela i Maurycego oraz siostrę Różę Marię, którzy prawdopodobnie zostali zamordowani we Lwowie w trakcie Holocaustu.

Okres powojenny

edytuj

Po wojnie pozostał we Francji, w 1949 uzyskał francuskie obywatelstwo[5]. Od 1945 zajmował się naukowo badaniami prawa Starożytnego Bliskiego Wschodu. W 1947 opublikował rozprawę o spółce w prawach starożytnego Bliskiego Wschodu, Grecji i Rzymie[6]. W kolejnych latach tłumaczył na język francuski i komentował tzw. prawa klinowe – sumeryjskie, asyryjskie, akadyjskie, babilońskie, m.in. Kodeks Ur-Nammu, Kodeks z Esznunny, Kodeks Hammurabiego. Stał się jednym z najwybitniejszych znawców praw sumeryjskich, asyryjskich i babilońskich[7].

Zmarł w Paryżu 14 stycznia 1995. Spoczywa na cmentarzu Montparnasse, obok drugiej żony H.V. Beuer-Szlechter[8].

Przypisy

edytuj
  1. A. Redzik, Emil Henryk Szlechter (1906–1995) – w dwudziestą rocznicę śmierci, „Palestra” 2015, nr 1-2, s. 216.
  2. A. Redzik, Emil Henryk Szlechter (1906–1995) – w dwudziestą rocznicę śmierci, „Palestra” 2015, nr 1-2, s. 215-217.
  3. a b A. Redzik, Emil Henryk Szlechter (1906–1995) – w dwudziestą rocznicę śmierci, „Palestra” 2015, nr 1-2, s. 215-223.
  4. Polscy uchodźcy w Rumunii 1939–1947. Dokumenty z Narodowych Archiwów Rumunii, część pierwsza, Warszawa– Bukareszt 2013, s. 592.
  5. a b The Three Lives of the Polish War Hero Emile H. Szlechter. [dostęp 2015-02-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-10)].
  6. E. Szlechter, Le contrat de societe en Babylonie, en Grèce et a Rome: etude de droit comparé de l’antiquité, préf. de M. Georges Boyer, Librairie du Recueil Sirey, Paris 1947.
  7. G. Cardascia, In memoriam. Emile Szlechter (1906–1995), „Revue historique de droit français et étranger”, Vol. 73, No. 1, 1995, s. 157–158.
  8. A. Redzik, Emil Henryk Szlechter (1906–1995) – w dwudziestą rocznicę śmierci, „Palestra” 2015, nr 1-2, s. 223.

Bibliografia

edytuj