Otwórz menu główne

Emil Tarłowski do 1907 używał nazwiska Acht (ur. 4 stycznia 1856 w miejscowości Podciemne powiat Bóbrka - zm. 27 sierpnia 1928 w Krakowie - Batowicach) – generał major armii Austro-Węgier.

Emil Tarłowski
Emil Acht
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1856
Bóbrka
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1928
Kraków - Batowice
Przebieg służby
Lata służby 1876 - 1912
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Jednostki 8 Pułk Ułanów

Ukończył szkołę realną we Lwowie oraz Kolegium Wojskowe w St. Pölten. Do wojska wstąpił 1 września 1876 po ukończeniu Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. Do 1889 służył jako porucznik w 8 pułku ułanów. W 1881 został adiutantem pułku, a w 1888 odkomenderowany do 5 Korpusu jako nauczyciel języka rosyjskiego. Następnie służył w 7 pułku ułanów jako adiutant. W 1894 przeszedł do Landwehry. Ukończył kurs oficerów sztabowych Landwehy w Wiedniu, w maju 1895 objął dowództwo dywizjonu w 1 pułku ułanów Landwehy w Kołomyi. W 1897 awansował na stopień majora, w 1898 był podpułkownikiem. Przez kilka lat pełnił funkcje szefa sztabu inspektora kawalerii Landwehry. Wielokrotnie organizował manewry Obrony Krajowej. 1 lutego 1904 objął dowództwo 4 pułku ułanów Landwehy w Ołomuńcu (do 1909). 1 maja 1904 awansował na stopień pułkownika. 1 maja 1910 awansował na stopień generała- majora i równocześnie objął dowództwo 2 Brygady Kawalerii Landwehry w Krakowie. W 1911 arcyksiążę Fryderyk uznał go za nienadającego się na wyższe stanowiska i do awansu (ze względu na narodowość), mimo, że jeszcze rok wcześniej uznawano go za bardzo dobrego kandydata na dowódcę dywizji. 1 maja 1912 na życzenie Tarłowskiego, po przeprowadzonej superarbitracji, przeszedł on w stan spoczynku i zamieszkał w Ołomuńcu. W czasie I wojny pozostawał poza siłami zbrojnymi. Starania o przyjęcie do Wojska Polskiego zaczął dopiero w 1920 ze względu na ciężką chorobę żony. Mimo poparcia generała Emila Gołogórskiego nie został przyjęty, argumentowano to zaawansowanym wiekiem i brakiem etatów. Zamieszkał w Bielsku, był dwukrotnie żonaty, pozostawił trzech synów. Zmarł w Krakowie - Batowicach. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Hb)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939). W: Karolina Grodziska–Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 144. ISBN 83-08-01428-3.

BibliografiaEdytuj