Otwórz menu główne
Enshū Kobori

Enshū Kobori (jap. 小堀遠州 Kobori Enshū), znany też jako Masakazu Kobori (jap. 小堀政一 Kobori Masakazu, ur. 1579, zm. 1647)japoński artysta, kaligraf, ogrodnik, architekt, mistrz miecza oraz ceremonii herbacianej.

Pochodził z prowincji Ōmi. Jego ojciec, Masatsugu Shinsuke, wywodził się z lokalnej arystokracji i służył u daimyō z rodu Asai, a po jego upadku u Hideyoshi Toyotomiego[1]. Młody Enshū pełnił służbę u Hidenagi Toyotomiego w zamku Kōriyama, a po śmierci ojca w 1604 roku odziedziczył lenno z dochodem szacowanym na 12 tysięcy koku ryżu[1].

Służył na dworze Hideyoshi Toyotomiego, a następnie trzech pierwszych siogunów z rodu Tokugawa[2]. Sprawował liczne urzędy publiczne, w 1608 roku został mianowany gubernatorem prowincji Tōtōmi[1]. Twórca szkoły herbacianej Enshū-ryū. Niewiele wiadomo na temat jego życia prywatnego[2]. Wiadomo, że otaczał mecenatem liczne wytwórnie ceramiki, produkujące naczynia do picia herbaty[2]. Przypisuje mu się zaprojektowanie licznych pawilonów herbacianych (chashitsu) w okolicach Kioto, m.in. w świątyni Nanzen-ji i pałacu Katsura. Miał także brać udział przy budowie kilku zamków, m.in. Nijō-jō w Kioto[2].

Był jednym z uczniów i spadkobierców Dharmy mistrza zen Shun’oku Sōena (15291611) ze szkoły rinzai[1][3]. Otrzymał buddyjskie imię Sōho (宗甫)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Kumakura Isao: Kan’ei Culture and Chanoyu. W: Tea in Japan: Essays on the History of Chanoyu. edited by Paul Varley and Kumakura Isao. Honolulu: University of Hawaiʻi Press, 1989, s. 143–144. ISBN 0-8248-1717-6.
  2. a b c d Louis Frédéric: Japan Encyclopedia. Cambridge: Belknap Press, 2000, s. 537-538. ISBN 0-674-01753-6.
  3. Heinrich Dumoulin: Japan. T. 2. Bloomington: World Wisdom, 2005, s. 459, seria: Zen Buddhism: A History. ISBN 0-941532-90-9.