Felicjan Szczęsny Kowarski

polski malarz i rzeźbiarz

Felicjan Szczęsny Kowarski (ur. 8 września 1890 w Starosielcach, zm. 22 września 1948 w Konstancinie) – polski malarz, rzeźbiarz, pedagog.

Felicjan Szczęsny Kowarski
Ilustracja
Elektra
Data i miejsce urodzenia 8 września 1890
Starosielce
Data i miejsce śmierci 22 września 1948
Konstancin-Jeziorna
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu
Dziedzina sztuki malarstwo, rzeźbiarstwo
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Felicjana Szczęsnego Kowarskiego na Cmentarzu Powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Starosielcach, obecnej dzielnicy Białegostoku. Był synem kolejarza Feliksa Kowarskiego i Wiktorii z domu Niewiarowska. W latach 1902–1908 uczył się malarstwa w szkole artystycznej Odesskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (1910–1918). W 1919 pracował w warszawskim zakładzie litograficznym Władysława Główczewskiego. Wiosną 1920 po przeprowadzce do Torunia, razem z Henrykiem Szczyglińskim i Henrykiem Nowiną-Czernym założyli Zakład Graficzny „Sztuka”, który działał do 1923[1]. W latach 1923–1929 był profesorem malarstwa dekoracyjnego i monumentalnego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, od 1930 był profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Członek ugrupowań artystycznych Jednoróg, Pryzmat i Rytm.

Cechą malarstwa Kowarskiego jest monumentalizm formy. Oprócz malarstwa sztalugowego uprawiał malarstwo ścienne, w tym zespół plafonów na zamku wawelskim. Pod koniec życia zajmował się też rzeźbą. Krytycy sztuki dostrzegają w malarstwie Kowarskiego wpływy rosyjskiej grupy Świat Sztuki. W 1929 wykonał dekorację malarską plafonów w sali Pod Ptakami Zamku Wawelskiego w Krakowie. Wspólnie z Janem S. Sokołowskim otrzymał w konkursie Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie I nagrodę za projekty polichromii wnętrza katedry w Chełmie.

W okresie okupacji niemieckiej przebywał w Skierniewicach. W okresie powojennym kontynuował działalność pedagogiczną w warszawskiej ASP. Zachowując indywidualny styl malarstwa, stworzył kilka obrazów o tematyce społeczno-politycznej, jak „Proletariatczycy” (1948, w zbiorach warszawskiego Muzeum Narodowego).

Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (rz. 1 m. 33)[2]

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Bogucki J., Kowarski, Warszawa 1956.
  • Wallis M., Sztuka polska dwudziestolecia, Arkady, Warszawa 1959.
  • Bartnicka-Górska H., Kowarski Felicjan Szczęsny, [w:] Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających (zmarłych przed 1966 r.). Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. IV, Warszawa 1986, s. 207-212.
  • Jolanta Chrzanowska-Pieńkos, Andrzej Pieńkos, Leksykon sztuki polskiej XX wieku, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 1996, ISBN 83-86600-48-9, OCLC 835483149.

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Andrzej Józef Dąbrowski, Dlaczego świat o nim zapomniał? Felicjan Szczęsny Kowarski – malarz, rzeźbiarz, pedagog, twórca polskiej szkoły malarstwa monumentalnego, Niezła sztuka, 23 sierpnia 2019 [dostęp 2020-02-22] (pol.).
  2. Cmentarz Stare Powązki: FELICJAN SZCZĘSNY KOWARSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-15].
  3. M.P. z 1948 r. nr 74, poz. 639 „za wybitne zasługi na polu kultury i sztuki”.
  4. Ś.P. Felicjan Kowarski - nekrolog, s. 3 „Dziennik Polski” R.IV, nr 263 (1302), Kraków, 25 września 1948 r.
  5. Order Odrodzenia Polski IV klasy - nadanie 1936 dla prof. KOWARSKIEGO (ASP), OneBid [dostęp 2020-02-22] (pol.).