Otwórz menu główne

Franciszek Józef Flatau (ur. 25 lutego 1900, zm. 1940) – rotmistrz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Franciszek Józef Flatau
Ilustracja
Franciszek Flatau (między 1919 a 1927)
rotmistrz rotmistrz
Data urodzenia 25 lutego 1900
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki 1 Pułk Szwoleżerów
Stanowiska dowódca szwadronu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Medal Zwycięstwa
Pierwszy z lewej – por. Franciszek Flatau.
por. Franciszek Flatau w samochodzie

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Michała i Marii z Müllerów[1].

9 marca 1917 roku pełnił służbę w Żandarmerii Polowej Legionów Polskich, w stopniu szeregowca[2]. 23 października 1920 roku, jako podoficer byłych Legionów Polskich, został mianowany z dniem 1 października 1920 roku podporucznikiem żandarmerii. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie[3]. W listopadzie 1919 roku objął dowództwo Plutonu Żandarmerii Lublin 3[4]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 5 dywizjon żandarmerii w Krakowie[5]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 74. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[6]. Z dniem 1 lipca 1923 roku został przeniesiony z 5 dywizjonu żandarmerii w Krakowie do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie i wyznaczony na stanowisko oficera śledczego[7][8][9]. W październiku 1925 roku został przeniesiony z korpusu oficerów żandarmerii (1 dżand.) do korpusu oficerów kawalerii, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 269,01 lokatą oraz przydzielony do 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich[10]. 5 czerwca 1926 roku został przeniesiony służbowo do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych w Warszawie[11].

Następnie został przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie[12]. 27 stycznia 1930 roku awansował na rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 33. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[13][14][15].

Kampanię wrześniową 1939 roku rozpoczął na stanowisku dowódcy 2 szwadronu 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. 14 września w folwarku Lucynów, położonym na wschód od Woli Wodyńskiej dowodzony przez niego pododdział oraz 1 i 4 szwadrony odłączyły się od pułku, a następnie przyłączyły do Grupy Kawalerii „Chełm”. Rotmistrz Flatau zachował dowództwo nad trzema szwadronami swojego pułku. 2 października w rejonie Domostawa-Momoty Górne złożył broń przed Sowietami[16].

8 września 1934 pojął za żonę pannę Kirst. Druhnami były Jadwiga i Wanda Piłsudskie, a drużbami - dwóch najmłodszych oficerów 1 pszw. Zdjęcie ślubne posiada Narodowe Archiwum Cyfrowe[17].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mieses 1937 ↓, s. 7.
  2. Pismo nr 3412/17 adiutanta Komendy Żandarmerii Polowej Legionów Polskich do Komendy Legionów Polskich z 9 marca 1917 roku w sprawie wykazu oficerów, podoficerów, szeregowców i ordynansów Żandarmerii Polowej Legionów Polskich poddanych Królestwa Polskiego i poddanych austriackich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I. 120.1.117 s. 167-171.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 43 z 10 listopada 1920 roku, poz. 1035.
  4. Jan Suliński, 2 Dywizjon Żandarmerii Wojskowej Lublin (1918-1939), Centrum Szkolenia Żandarmerii Wojskowej, Mińsk Mazowiecki 2012, s. 27.
  5. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 403, 618.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 294.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 40 z 22 czerwca 1923 roku, s. 407.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1053, 1065.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 960, 967.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 114 z 28 października 1925 roku, s. 616.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 5 czerwca 1926 roku, s. 178.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 287, 354.
  13. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 27.
  14. Rocznik Oficerów Kawalerii 1930 ↓, s. 11.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 154, 625.
  16. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2​, s. 175, 226-228, 373.
  17. 1 Pułk Szwoleżerów. Warszawa: Edipresse Polska, 2012, s. 45, seria: Wielka księga kawalerii polskiej. ISBN 987-83-7769-220-2.

BibliografiaEdytuj