Gennaro Granito Pignatelli di Belmonte

Gennaro Granito Pignatelli di Belmonte (ur. 10 kwietnia 1851 w Neapolu, zm. 16 lutego 1948 w Watykanie) − włoski kardynał.

Gennaro Granito Pignatelli
di Belmonte
Kardynał biskup
Ilustracja
Rumpar non flectar
Kraj działania

Włochy

Data i miejsce urodzenia

10 kwietnia 1851
Neapol

Data i miejsce śmierci

16 lutego 1948
Watykan

Miejsce pochówku

Campo Verano

Prefekt Świętej Kongregacji ds. Ceremonii
Okres sprawowania

1930–1948

Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania

9 lipca 1930–16 lutego 1948

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

7 czerwca 1879

Nominacja biskupia

1899
biskup tytularny Edessy

Sakra biskupia

1899

Kreacja kardynalska

27 listopada 1911
Pius X

Kościół tytularny

biskup Ostii i Albano

Odznaczenia
Kawaler/Dama Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Medal Brylantowego Jubileuszu Panowania Królowej Wiktorii King George V Coronation Medal
Sukcesja apostolska
Data konsekracji

26 listopada 1899

Konsekrator

Mariano Rampolla del Tindaro

Współkonsekratorzy

Casimiro Gennari
Carlo Caputo

Zarys biografiiEdytuj

Pochodził z Neapolu. W 1879 przyjął święcenia kapłańskie. Od 1893 pracował w dyplomacji papieskiej. Tytularny arcybiskup Edessy 1899-1911. Nuncjusz apostolski w Belgii 1899-1904 i w Austro-Węgrzech od stycznia 1904 do stycznia 1911. W 1911 cesarz Franciszek Józef I przyznał mu Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana[1]. Specjalny wysłannik papieski na pogrzeb królowej brytyjskiej Wiktorii w 1901 i na koronację króla Wielkiej Brytanii Jerzego V w czerwcu 1911. W listopadzie 1911 został kardynałem prezbiterem Santa Maria degli Angeli. Uczestniczył w konklawe 1914. Promowany do diecezji suburbikarnej Albano w 1915. Kamerling Św. Kolegium Kardynałów 1916-1919. Legat papieski we Francji dla uczczenia kanonizacji Joanny d'Arc w 1921. Uczestniczył w konklawe 1922. Legat papieski na kongresie eucharystycznym w Palermo w 1924. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów, biskup Ostii (zachowując diecezję Albano) i prefekt Św. Kongregacji ds. Ceremonii od 1930. Wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie od 1937. Przewodniczył konklawe 1939.

Zmarł w wieku niespełna 97 lat jako ostatni kardynał z nominacji św. Piusa X i najstarszy żyjący hierarcha katolicki (od śmierci w marcu 1942 francuskiego biskupa Paula-Augustina Le Coeur).

PrzypisyEdytuj

  1. Archive.is: Magyar Királyi Szent István Rend. [dostęp 2013-08-11]. (węg.).

BibliografiaEdytuj