Harut Grigorian

Harut Grigorian (orm.Հարութ Գրիգորյան; ur. 24 marca 1989 w Talinie) – ormiański kick-boxer, mistrz świata GLORY w wadze półśredniej z 2018.

Harut Grigorian
Ilustracja
Harut Grigorian w 2014
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1989[1]
Talin[2]
Obywatelstwo  Armenia
 Belgia[3]
Wzrost 180[3] cm
Masa ciała 76,7[3] kg
Styl walki kick-boxing, muay thai
Kategoria wagowa półśrednia[3]
Klub Hemmers Gym[3]
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 59[3]
Zwycięstwa 48
Przez nokauty 32
Porażki 11

Kariera sportowaEdytuj

Urodził się w Armenii w Talinie jednakże kick-boxing zaczął trenować dopiero po emigracji do Antwerpii w Belgii w klubie Bulldog Gym pod okiem ośmiokrotnej mistrzyni świata Danielle Somers. Po czasie trenował równocześnie w dwóch klubach Bulldog Gym i Hemmers Gym m.in. z rodakiem Maratem Grigorianem[3].

Przez pierwsze lata kariery rywalizował na belgijskich i holenderskich ringach wygrywając większość pojedynków. W 2008 wziął udział w mistrzostwach Europy w shoot boxingu jako rezerwowy, pokonując na punkty Francuza Abdallaha Mabela jednak ostatecznie nie dane mu było rywalizować w głównej części turnieju[4]. 21 lutego 2009 zdobył swój pierwszy zawodowy tytuł, zostając mistrzem krajów Beneluxu w formule muay thai po wygraniu na punkty z Pedro Sedarousem[5].

24 września 2009 zadebiutował w It’s Showtime pokonując po dogrywce Kongijczyka Chrisa Ngimbiego. Dwa miesiące później na kolejnej gali It’s Showtime znokautował Koreańczyka Seo Doo Wona[6]. 21 marca 2010 wziął udział w zachodnioeuropejskich eliminacjach do turnieju K-1 World MAX dochodząc do finału w którym przegrał z Marokańczykiem Mohamedem Khamalem przez nokaut w drugiej rundzie[7].

W latach 2010–2013 walczył głównie na lokalnych galach i turniejach nie uzyskując znaczących wyników. Najbardziej okazałym zwycięstwem w tym czasie było ponownie pokonanie Chrisa Ngimbiego w lutym 2012[6]. Poza tym startował w turnieju It’s Showtime "Fast & Furious 70MAX" (24 września 2011) i eliminatorze K-1 World MAX 2012 Final 16 (27 maja 2012) jednak w obu przypadkach odpadał już na początku rywalizacji przegrywając z Andy Souwerem[6] i Murthelem Groenhartem[6].

20 września 2014 w Eindhoven wygrał turniej A1 World Combat Cup nokautując w finale Marokańczyka Nordina Ben Moha[8]. Po serii wygranych w 2015 głównie na galach Enfusion i A1 na początku 2016 związał się z GLORY[6] debiutując dla niej 16 kwietnia 2016 w Kopenhadze gdzie pokonał przez TKO Hiszpana Maximo Suareza[6]. 25 czerwca 2016 wziął udział w turnieju pretendentów GLORY wagi półśredniej (do 77 kg) lecz odpadł w pierwszym pojedynku, ulegając Szwajcarowi Yoannowi Kongolo niejednogłośną decyzją sędziów[6]. Po tej porażce, wygrywał kolejne dwa pojedynki w organizacji (z Danijelem Solają i Pavolem Garajem[6]).

10 czerwca 2017 na GLORY 42 w Paryżu przegrał przed czasem w kontrowersyjny sposób w rewanżu z Murthelem Groenhartem który zadał nokautujący cios w momencie gdy Grigorian był odwrócony plecami do niego. Zaraz po przerwaniu walki wywiązała się szamotanina pomiędzy narożnikami obu zawodników i kilkoma kibicami którzy wtargnęli na ring i zaatakowali Groenharta[9].

Mimo ciężkiej porażki już 25 sierpnia tego samego roku Grigorian wygrał turniej pretendentów na gali Glory 44 w Chicago, pokonując jednego wieczoru dwóch zawodników z Francji – Karima Benmansoura i Antoine Pinto, obu na punkty[6]. Zwycięstwo w turnieju dało możliwość skonfrontowania się po raz trzeci z Groenhartem który na tej samej gali co Ormianin wygrywał turniej, zdobył pas mistrza świata w wadze półśredniej. Do starcia doszło 16 lutego 2018 na jubileuszowej 50 gali organizacji GLORY w Chicago. Grigorian już w 1 minucie i 25 sekundzie pojedynku posłał Groenharta deski, natomiast kilkadziesiąt sekund później po kolejnej serii ciosów sędzia przerwał pojedynek, ogłaszając tym samym Grigoriana nowym mistrzem świata GLORY[10].

2 czerwca 2018 obronił tytuł mistrzowski GLORY, pokonując na punkty Azera Alima Nabijewa[11].

OsiągnięciaEdytuj

  • 2009: mistrz Beneluxu w formule muay thai w wadze 70 kg
  • 2010: K-1 World MAX West Europe – finalista turnieju
  • 2014: A1 World Combat Cup – 1. miejsce
  • 2017: Glory Welterweight Contender Tournament – 1. miejsce w wadze półśredniej
  • 2018: mistrz świata GLORY w wadze półśredniej

PrzypisyEdytuj

  1. Informacje o zawodniku na oficjalnej stronie (ang.). harutgrigorian.com. [dostęp 2018-02-18].
  2. Profil na fightnetwork.com (ang.). fightnetwork.com. [dostęp 2018-02-18].
  3. a b c d e f g Profil na glorykickboxing.com (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2018-02-18].
  4. Wyniki gali S-cup Europe (ang.). muaythaitv.com. [dostęp 2018-02-18].
  5. Wyniki gali Fight Night 5 (ang.). muaythaitv.com. [dostęp 2018-02-18].
  6. a b c d e f g h i Profil i statystyki na muaythaitv.com (ang.). muaythaitv.com. [dostęp 2018-02-18].
  7. Wyniki gali K-1 World MAX: West Europe Tournament (ang.). muaythaitv.com. [dostęp 2018-02-18].
  8. Wyniki gali A1 World Combat Cup (ang.). muaythaitv.com. [dostęp 2018-02-18].
  9. Chamstwo trzeba tępić czyli rzecz o walce Murthela Groenharta z Harutem Grigorianem na Glory 42 (pol.). fightsport.com, 2017-06-12. [dostęp 2018-02-18].
  10. Glory 50: Harut Grigorian zemścił się na Murthelu Groenhartcie! Wyniki (pol.). fightsport.com, 2018-02-17. [dostęp 2018-02-18].
  11. GLORY 54 Birmingham Results: Verhoeven, Grigorian Retain Titles with Decision Victories (ang.). combatpress.com, 2018-06-02. [dostęp 2018-06-03].

Linki zewnętrzneEdytuj