Otwórz menu główne

Hebertyści (fr. hébertistes) – nieformalny, najradykalniejszy odłam deputowanych klubu kordelierów z czasów rewolucji francuskiej, skupiony wokół pisma HebertaLe père Duchesne. Rywalizowali ze wściekłymi o poparcie sankiulotów.

Opowiadali się za pełną równością społeczną, dechrystianizacją, eksportem rewolucji poza granice Francji, regulacją cen, wysokimi podatkami dla bogatych, zgilotynowaniem wszystkich „śmiertelnych wrogów Francji” (tj. głównie żyrondystów) i prowadzeniem „terroru do ostateczności”. Po śmierci Marata uważali się za jego ideologicznych spadkobierców. Oskarżeni przez jakobinów i dantonistów o demoralizację społeczeństwa i zdradę kraju, zostali w marcu 1794 roku skazani na śmierć i zgilotynowani. Przywódcą stronnictwa był Jacques-René Hébert, od którego nazwiska wzięło ono nazwę. Obok niego czołowymi działaczami byli Pierre-Gaspard Chaumette i Antoine-François Momoro.[1]

PrzypisyEdytuj

  1. Andrzej Marceli Cisek: Kłamstwo Bastylii. Warszawa: Fronda, 2010, s. 219-221, 431. ISBN 978-83-62268-68-9.