Helena Wereszycka

polska historyk

Helena Wereszycka z domu Waniczek (Helena Waniczkówna) (ur. 17 marca 1907 w Krakowie, zm. 22 kwietnia 1995 w Krakowie). Polska historyczka, jedna z twórców Polskiego Słownika Biograficznego. Żona historyka Henryka Wereszyckiego.

Helena Wereszycka
Data i miejsce urodzenia

17 marca 1907
Kraków

Data i miejsce śmierci

22 kwietnia 1995
Kraków

Miejsce spoczynku

Cmentarz Rakowicki

Zawód, zajęcie

Historyk

Miejsce zamieszkania

Kraków

Narodowość

Polka

Tytuł naukowy

doktor filozofii

Edukacja

Państwowe Gimnazjum Żeńskie w Krakowie

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Wydział

Historyczny

Rodzice

Ryszard Waniczek, Helena Reiman

Małżeństwo

Henryk Wereszycki

Córka Ryszarda Vanička, zawodowego oficera armii austro-węgierskiej z pochodzenia Czecha, i Heleny z domu Reiman[1].

Maturę uzyskała w Państwowym Gimnazjum Żeńskim w Krakowie w 1925 r. Ukończyła studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim pod kierunkiem profesora Władysława Konopczyńskiego inicjatora Polskiego Słownika Biograficznego. W 1932 r. obroniła doktorat z filozofii. Jeszcze jako studentka (w 1929 r.) została zaangażowana do rozpoczynających się właśnie prac nad Polskim Słownikiem Biograficznym.

Pracę w Polskiej Akademii Umiejętności podjęła w 1933 r., a w redakcji PSB w 1934. Po przerwie w działalności PAU związanej z okupacją niemiecką w latach II wojny światowej, w 1947 r. została członkiem Komisji Historycznej PAU. W roku tym wyszła również za mąż za Henryka Wereszyckiego. Po przejęciu PAU przez PAN została w 1953 r. kierownikiem Działu Biograficznego w Zakładzie Dokumentacji Instytutu Historycznego PAN w Krakowie. W 1958 r., gdy wznowiono wydawanie PSB po przerwie w okresie stalinowskim, została sekretarzem redakcji, a w 1976 zastępcą redaktora naczelnego. W 1978 r. przeszła na emeryturę.

Polski Słownik Biograficzny był jej życiową pasją. Jej kilkudziesięcioletnia praca redakcyjna nad stylem i stroną merytoryczną około 15 tysięcy życiorysów powstałych w okresie jej pracy nad słownikiem przyczyniła się do wysokiego poziomu tego fundamentalnego dzieła polskiej historiografii, a pracami nad nim interesowała się również po przejściu na emeryturę. Krakowskie mieszkanie Heleny i Henryka Wereszyckich było miejscem spotkań historyków i intelektualistów, których poglądy nie były akceptowane przez władze PRL. W spotkaniach tych brali udział m.in. Karol Wojtyła, członkowie KOR, studenci i przyjaciele związani ze środowiskami opozycyjnymi[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Helena Wereszycka.
  2. Henryk Wereszycki (1898–1990). Historia w życiu historyka, praca zbiorowa pod red. Elżbiety Orman i Antoniego Cetnarowicza, Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica”, Kraków 2001.