Otwórz menu główne

Henryk Chmielewski (bokser)

polski bokser, mistrz Europy, olimpijczyk

Henryk Chmielewski (ur. 8 stycznia 1914 w Łodzi, zm. 15 listopada 1998 w Hollywood w stanie Floryda[1] – polski bokser, mistrz Europy z 1937 roku oraz olimpijczyk.

Henryk Chmielewski
Henryk Chmielewski bokser.jpg
Henryk Chmielewski w 1937 roku
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1914
Łódź
Data i miejsce śmierci 15 listopada 1998
Hollywood
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa Europy
Złoto Mediolan 1937 waga średnia
Henryk Chmielewski (pierwszy z prawej w dolnym rzędzie) z kolegami i trenerem Feliksem Stammem jako członek polskiej reprezentacji bokserskiej na Pięściarski Puchar Europy Środkowej w Essen, 1934

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Łodzi w rodzinie robotniczej ze związku Aleksandra oraz Cecylii z domu Kowalewskiej[2]. Ukończył szkołę powszechną przy ul. Nowo Targowej (obecnie ul. Sterlinga). Dwa lata uczył się również w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej, gdzie nabył uprawnienia mistrza farbiarskiego. W latach 1931–1938 pracował na wydziale farbiarskim Zakładów Fabrycznych Spółki Akcyjnej I.K. Poznański[2]. W 1938 wyjechał na stałe do USA[3].

Kariera sportowaEdytuj

W 1927 roku rozpoczął trenowanie gimnastyki w miejscowym kole Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Łodzi. Wkrótce rozpoczął treningi w sekcji bokserskiej towarzystwa pod kierunkiem Tadeusza Kwiatkowskiego[3]. Jako 14-latek 24 lutego 1928 roku zadebiutował w ringu w barwach TG Sokół Łódź podczas zawodów bokserskich odbywających się w sali Białej Hotelu Manteuffla. W marcu zdobył mistrzostwo Łodzi juniorów[3]. Po zatrudnieniu się w zakładach Poznańskiego w latach 1930–1938 był zawodnikiem klubu IKP Łódź.

Największy sukces odniósł zdobywając tytuł mistrza Europy w wadze średniej podczas Mistrzostw Europy w Mediolanie 1937, kiedy to również Aleksander Polus wywalczył tytuł mistrzowski[2].

Podczas igrzysk w Berlinie 1936 zajął 4. miejsce w wadze średniej[2]. Mając rozbite pięści po zwycięskim pojedynku ćwierćfinałowym z faworytem, Amerykaninem Jamesem Clarkiem, przegrał pojedynek półfinałowy i nie stanął do walki o brązowy medal.

Trzykrotnie był mistrzem Polski: w wadze lekkiej w 1931 oraz w wadze średniej w 1933 i 1936, a w 1935 wicemistrzem (w wadze średniej)[2].

Wystąpił 16 razy w reprezentacji Polski, odnosząc 12 zwycięstw, 1 remis i 3 porażki.

W karierze amatorskiej stoczył 157 walk, wygrywając 133, 11 zremisował i 13 przegrał.

W marcu 1938 roku zamieszkał w USA i został tam bokserem zawodowym (gdzie używał nazwiska Henry Chemel)[1]. Walczył w wadze średniej. W 1945 był klasyfikowany na 4. miejscu w tej kategorii. Ogółem stoczył 82 walki zawodowe, wygrywając 56, 2 remisując i 24 przegrywając. Walczył m.in. z Jakiem La Mottą, przegrywając na punkty. We wrześniu 1951 zakończył karierę bokserską[1].

Po zakończeniu kariery pływał na statkach jako mechanik okrętowy[1].

W 1987 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Wryk 2015 ↓, s. 174.
  2. a b c d e Wryk 2015 ↓, s. 173.
  3. a b c Andrzej Bogusz: Sokolstwo łódzkie 1905–1995. Łódź: Muzeum Sportu i Turystyki, 1995, s. 124-125. ISBN 83-901851-5-6.

BibliografiaEdytuj

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 173-174. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzneEdytuj