Ideologia monoglosji

Ideologia monoglosjipogląd językowy zakładający, że praktyka mieszania języków (kodów językowych) jest negatywnym zjawiskiem[1][2][3]. Zgodnie z ideologią monoglosji elementy poszczególnych form mowy (indywidualnych języków lub dialektów) nie powinny być łączone, gdyż należą do odrębnych, wyraźnie rozgraniczonych kodów[3]. Ideologia monoglosji objawia się m.in. negatywnym stosunkiem wobec zjawisk code switchingu i zapożyczania językowego[1]. Jej przejawem jest puryzm językowy[4].

Ideologia monoglosji jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych ideologii językowych, obok ideologii języka standardowego[1]. Wiara w konieczność istnienia wyraźnych granic między różnymi odmianami językowymi (geograficznymi i socjalnymi) jest typowym elementem tradycyjnej kultywacji języka[5].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Anđel Starčević, Govorimo hrvatski ili ’hrvatski’: standardni dijalekt i jezične ideologije u institucionalnom diskursu, „Suvremena lingvistika”, Uniwersytet w Zagrzebiu, 2016, s. 71 (chorw.).
  2. Anđel Starčević, Mate Kapović, Daliborka Sarić, The one and only: prescriptivism and mono-ideologies of language (ang.).
  3. a b R. Wardhaugh, J.M. Fuller, An Introduction to Sociolinguistics, wyd. 7, Oxford: Wiley Blackwell, 2015, s. 89–90 (ang.).
  4. Anđel Starčević, Mate Kapović, Daliborka Sarić, Jeziku je svejedno, Zagrzeb 2019, s. 320, ISBN 978-953-351-115-3, OCLC 1126555222 (chorw.).
  5. Klára Sándor, Secular linguistics and education: questions of minority bilingualism, 1998, s. 144 (ang.).