Otwórz menu główne

Iwan Władimirowicz Tiuleniew (ros. Иван Владимирович Тюленев; ur. 28 stycznia 1892 we wsi Szatraszany w guberni symbirskiej, zm. 15 sierpnia 1978 w Moskwie) – generał armii radzieckiej, Bohater Związku Radzieckiego (1978).

Iwan Władymirowicz Tiuleniew
Иван Владимирович Тюленев
Ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1892
Szatraszany, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1978
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19131917
19181978
Siły zbrojne Imperium Rosyjskie Armia Imperium Rosyjskiego
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Armia CzerwonaArmia Radziecka
Jednostki Imperium Rosyjskie 5 Kargopolski Pułk Dragonów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Rewolucji PaździernikowejOrder Czerwonego SztandaruMedal 100-lecia urodzin LeninaKrzyż św. Jerzego I stopnia (Imperium Rosyjskie)Krzyż św. Jerzego II stopnia (Imperium Rosyjskie)Krzyż św. Jerzego III stopnia (Imperium Rosyjskie)Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie)Medal 800-lecia MoskwyOrder Czerwonego Sztandaru (Mongolia)

ŻyciorysEdytuj

W 1913 roku został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego. Służbę rozpoczął w 5 Kargopolskim Pułku Dragonów. W składzie tego pułku walczył w I wojnie światowej na terenie Królestwa Kongresowego. Jego towarzyszem frontowym był Konstanty Rokossowski.

Od 1918 roku w Armii Czerwonej. Brał udział w rosyjskiej wojnie domowej. Pełnił funkcje dowódcze różnych szczebli. W lutym 1938 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego i mianowany komandarmem II rangi.

We wrześniu 1939 roku, w czasie agresji ZSRR na Polskę dowodził 12 Armią. Po zakończeniu kampanii w Polsce (ros. Польский поход) ponownie na stanowisku dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. 4 czerwca 1940 roku został mianowany generałem armii, a w sierpniu tego roku objął dowództwo Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.

Latem 1941 roku, po agresji Niemiec na ZSRR, dowodził Frontem Południowym. 29 sierpnia 1941 roku pod Dniepropetrowskiem został ciężko ranny. Do 13 października 1941 roku przebywał na leczeniu w Centralnym Szpitalu Wojskowym w Moskwie. Po opuszczeniu szpitala udał się do Uralskiego Okręgu Wojskowego, gdzie kierował formowaniem nowych dwudziestu dywizji (czternastu strzeleckich i sześciu kawalerii). Po wojnie był dowódcą Charkowskiego Okręgu Wojskowego.

Linki zewnętrzneEdytuj