Otwórz menu główne
Józef Bełza (59417).jpg

Józef Bełza (ur. 18 września 1805 w Masłowicach koło Wielunia, zm. 24 lipca 1888 w Warszawie) – polski chemik, pionier cukrownictwa w Polsce.

RodzinaEdytuj

Syn Tomasza Bełzy i Antoniny Rubowskiej. W 1840 poślubił Bogumiłę Augustę Teofilę Ostrowską herbu Korab. Ojciec Władysława – pisarza i Stanisława – prawnika i podróżnika.

Nauka i pracaEdytuj

Początkowo pobierał nauki u księży Pijarów w Piotrkowie, następnie w Warszawie. Dalsze wykształcenie odebrał w byłym Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał stopień magistra filozofii, prawa i administracji. W 1827 roku został adiunktem przy pracowni chemicznej uniwersytetu warszawskiego. Po 1830 wykładał chemię i technologię w gimnazjum warszawskim. W 1835 został członkiem rady lekarskiej królestwa polskiego.

W latach (1836–1858) był profesorem chemii i technologii chemicznej w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie. Sławę zyskał jako współzałożyciel (1840) Szkoły Farmaceutycznej w Warszawie. Oprócz stanowiska profesora, pełnił też funkcję sekretarza do spraw biurowych. Pełnił też urząd komisarza fabryk przy Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych. Opuścił służbę rządową w 1869.

Prace naukoweEdytuj

  • Rozprawa o wodach mineralnych uważanych szczególniej pod względem sposobów i historii ich rozbioru (Warszawa 1829) - nagroda Uniwersytetu Warszawskiego złoty medal
  • wyrabianiu cukru z buraków (1837)
  • Zasady technologii chemicznej gospodarskiej (1840, wyd. 2. 1851)
  • Chemia policyjno-prawna (Warszawa, 1844; wydana przez izbę lekarską i tłumaczona na język rosyjski)
  • Dodatek do chemii policyjno-prawnej (Warszawa 1854)
  • O wyrabianiu nawozów, ich zasiłków i bodźców, czyli podniet podług Dumasa (Warszawa 1849)
  • Krótki rys chemii z dodaniem treściwego zastosowania jej do rolnictwa (Warszawa, 1852)

Wraz z profesorami: Andrzejem Radwańskim i Szymonem Pisulewskim, wydał dzieło w jednym tomie pt. Treść Nauki przyrodzenia (Warszawa 1850).

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Powszechna Orgelbranda (1898-1904), tom 2, str. 306-307.

Linki zewnętrzneEdytuj