Otwórz menu główne

Józef Kalicki

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Józef Stanisław Andrzej Kalicki (ur. 22 lutego 1876 w Krakowie, zm. 11 sierpnia 1934 w Rawiczu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Józef Kalicki
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1876
Kraków
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 1934
Rawicz
Przebieg służby
Lata służby 1895–1927
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki sztab Naczelnego Dowództwa WP
Wyższa Szkoła Wojenna
14 Dywizja Piechoty
Stanowiska zastępca komendanta szkoły
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca działacz społeczny
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Signum Laudis (w czasie wojny) Order Medżydów (Turcja) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Uczył się w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, a następnie w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. 16 sierpnia 1895 roku został mianowany chorążym i rozpoczął służbę w c. i k. armii[1]. Mianowany nadporucznikiem (niem. oberleutnant) ze starszeństwem z 1 listopada 1900[2]. W latach 1905–1907 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Wiedniu[1]. Po ich ukończeniu w 1907 służył w c. i k. 36 pułku piechoty[3], a następnie w Bośni, gdzie został odznaczony Wojskowym Medalem Zasługi Signum Laudis. W latach 1910–1914, po awansie na stopień kapitana i uzyskaniu tytułu oficera Sztabu Generalnego, pełnił służbę w Biurze Kartografii c. i k. Sztabu Generalnego. Podczas I wojny światowej walczył w latach 1914–1915 na froncie rosyjskim, pełniąc funkcje w sztabie dywizji i armii. Od 1915 do 1917 brał udział w działaniach na froncie włoskim, dowodząc w lutym 1917 grupą bojową. Wojnę zakończył w randze podpułkownika.

21 sierpnia 1919 roku został przydzielony (do czasu reaktywacji) do Departamentu Gospodarczego Ministerstwa Spraw Wojskowych[4]. 3 września 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika[5][6]. Do kwietnia 1920 był wykładowcą na I Kursie intendenckim w Warszawie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej od kwietnia 1920 pełnił służbę w Ścisłym Sztabie Naczelnego Wodza, a następnie objął funkcję szefa Centralnej Stacji Rozdzielczej 2 i 3 Armii. Na tym stanowisku 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 w korpusie oficerów piechoty. Później został kwatermistrzem Frontu Środkowego i 2 Armii, którymi dowodził generał porucznik Edward Śmigły-Rydz. Po zawieszeniu broni od listopada 1920 kierował pracami demobilizacyjnymi w 2 Armii.

21 stycznia 1921 został skierowany w charakterze wykładowcy do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Po jej przemianowaniu na Wyższą Szkołę Wojenną objął stanowisko zastępcy komendanta i dyrektora nauk (obok płk Ludwika Faury'ego). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty.

1 grudnia 1924 Prezydent RP, Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go do stopnia generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 7. lokatą w korpusie generałów[7].

Z dniem 3 grudnia tego roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu[8]. Termin przeniesienia ze stanowiska zastępcy komendanta Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 14 DP został przesunięty na dzień 20 lutego 1925 roku[9]. 5 marca wyjechał z Warszawy do Poznania[10]. Po zmianach kadrowych w WP, będących konsekwencją przewrotu majowego, 31 maja 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[11].

Mieszkał w Poznaniu do lutego 1928 roku, kiedy to przeprowadził się do Rawicza. Zaangażował się w życie miasta i parafii katolickiej, był członkiem wielu stowarzyszeń. Po utworzeniu w 1933 lokalnego oddziału Akcji Katolickiej został jego przewodniczącym[12]. Był również prezesem miejscowego Koła Przyjaciół Harcerstwa oraz radnym miejskim. Przewodniczył także Komitetowi Ratowania Bazyliki Wileńskiej po powodzi w 1933.

Zmarł 11 sierpnia 1934 roku w Rawiczu. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

Gen. Kalicki był żonaty z Zofią Kynclową, z którą miał dwie córki: Marię (ur. 1918) i Rafaelę[13].

W 2011 jedna z ulic Rawicza otrzymała nazwę: „Generała Józefa Kalickiego”[14].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Encyklopedia Wojskowa 1933 ↓, s. 746.
  2. Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine 1908 s. 279.
  3. Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine 1908 s. 504.
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 89 z 20 września 1919 roku, s. 2139.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919 roku, s. 2172.
  6. Encyklopedia Wojskowa 1933 ↓, s. 746 tu podano, że został przyjęty 18 sierpnia 1919 roku.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 132 z 20 grudnia 1924 roku, s. 747.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 14 lutego 1925 roku, s. 76.
  10. Odjazd gen. Kalickiego ↓.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 70.
  12. Akcja Katolicka
  13. Stawecki 1994 ↓, s. 156, wg autora młodsza córka miała na imię Zofia i urodziła się w 1920.
  14. elka.pl - Kalicki zastąpi Berlinga
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922 roku, s. 314.

BibliografiaEdytuj