Józef Kononowicz-Horbacki
Józef, imię świeckie Osip Kononowicz-Horbacki (zm. 25 lutego 1653[1]) – biskup prawosławny I Rzeczypospolitej.
Biskup mścisławski | |
Kraj działania | |
---|---|
Data śmierci |
25 lutego 1653 |
Biskup mścisławski | |
Okres sprawowania |
1651–1653 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Śluby zakonne |
przed 1635 |
Prezbiterat |
przed 1642 |
Nominacja biskupia |
13 stycznia 1650 |
Chirotonia biskupia |
2 maja 1651 |
Życiorys
edytujPierwsze wzmianki o Józefie Kononowiczu-Horbackim pochodzą z 1635, gdy był on wykładowcą kolegium mohylańskiego w Kijowie. Na stanowisko tym pozostawał do 1642, gdy został przełożonym brackiego monasteru Objawienia Pańskiego w Kijowie z godnością ihumena. Był także rektorem niższej szkoły duchownej przy klasztorze[1]. W 1646 został przełożonym Monasteru św. Michała Archanioła o Złotych Kopułach w Kijowie[1]. Był znanym kaznodzieją i uczestnikiem polemik międzywyznaniowych[2].
Od 1644 biskup mścisławski, mohylewski i orszański Sylwester Kossów uczynił ihumena Józefa koadiutorem swojej eparchii. W 1644 Józef jest wzmiankowany jako biskup białoruski. Po śmierci metropolity kijowskiego Piotra Mohyły w 1647 Sylwester Kossów został jego następcą, zaś Józef Kononowicz-Horbacki został ponownie nominowany na biskupa mścisławskiego, wikariusza eparchii mścisławskiej, mohylewskiej i orszańskiej. 13 stycznia 1650 nominacja ta została potwierdzona przywilejem królewskim, zaś chirotonia biskupia odbyła się 2 maja roku następnego[2].
Król Jan Kazimierz zgodził się na wyświęcenie nowych biskupów prawosławnych pod wpływem sukcesów wojsk kozackich Bohdana Chmielnickiego. W 1650 Jan Kazimierz wyraził także zgodę na powtórne objęcie przez prawosławnych monasteru Przemienienia Pańskiego w Mohylewie i uznanie go za majątek biskupa mścisławskiego[2]. Jednak po bitwie pod Beresteczkiem decyzja ta, podobnie jak wydane w 1650 przywileje uprawniające prawosławnych do korzystania ze świątyń w Witebsku i Połocku, została cofnięta. W rezultacie pierwsze lata działalności Józefa Kononowicza-Horbackiego w eparchii białoruskiej były bardzo trudne; biskup pozostawał w ciągłym konflikcie z hierarchią unicką[2].
Józef Kononowicz-Horbacki zajmował się nie tylko problemami wewnętrznymi swojej eparchii. W 1650 pobłogosławił wybór Eliasza Romanowicza na przełożonego monasteru Przemienienia Pańskiego w Słucku oraz rozwiązywał konflikt między mnichami monasteru w Owruczu a miejscowym prawosławnym bractwem[2].
Administratorem eparchii białoruskiej pozostawał do śmierci w 1653[2].
Przypisy
edytuj- ↑ a b c Иосиф (Кононович-Горбацкий). [dostęp 2012-12-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-22)].
- ↑ a b c d e f Mironowicz A.: Diecezja białoruska w XVII i XVIII wieku. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2008, s. 85–88. ISBN 978-83-7431-150-2.