Otwórz menu główne
Pomnik prof. Józefa Rivolego na cmentarzu parafii św. Jana Vianneya został odsłonięty 22 listopada 2004

Józef Rivoli (ur. 3 października 1838 w Nowej Wsi koło Swarzędza, zm. 16 lutego 1926 w Poznaniu) – polski leśnik.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie właściciela ziemskiego i nadleśniczego Józefa i Anieli z Piechockich. W latach 1848–1857 uczęszczał do gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W latach 1860–1862 studiował w Tharandt koło Drezna na akademii leśnej. Po jej ukończeniu został nadleśniczym w lasach kórnickich.

Po zniesieniu sekwestru na dobra kórnickie, Jan Działyński udzielił mu pełnomocnictwa na prowadzenie swojego majątku. Funkcję tę pełnił do 1876 roku. W tym czasie Rivoli rozwinął działalność społeczną i naukowo-dydaktyczną. W 1867 roku został przewodniczącym Wydziału Leśnego Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. W latach 1873–1875 był wykładowcą w Wyższej Szkole Rolniczej im. Haliny w Żabikowie. Po przeniesieniu się do Poznania, w latach 1876–1877, wydawał własnym kosztem „Przegląd Leśniczy”. Od 1878 roku zajmował się urządzaniem gospodarstw leśnych w Wielkopolsce, Galicji i Królestwie Polskim.

W latach 1887–1918 mieszkał w swoim folwarku w Głuszynie, gdzie zajmował się rolnictwem, działał na Wydziale Leśnym Centralnego Towarzystwa Gospodarczego.

W 1919 roku brał udział w komitecie organizacyjnym Wszechnicy Piastowskiej w Poznaniu organizując sekcję leśną Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego. W tym roku został powołany na Katedrę Leśnictwa. W roku akademickim 1919/1920 był pierwszym prodziekanem Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego. W roku 1923 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego. Dwa lata później przeszedł na emeryturę. Zmarł 16 lutego 1926 roku. Obecnie jest pochowany na cmentarzu parafii św. Jana Vianneya[1].

Józef Rivoli jest patronem ulic w Luboniu, Swarzędzu i Zalasewie (jest to ta sama ulica, krótki jej odcinek jest granicą tych dwóch miejscowości)


PublikacjeEdytuj

  • O wpływie lasu na temperaturę dolnych warstw powietrza, rok 1869
  • Badania nad wpływem klimatu na wzrost niektórych drzew europejskich, rok 1921
  • Ogólny zarys geografii leśnictwa, rok 1925

OdznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Został pochowany na cmentarzu Świętego Marcina. W roku 1942, po likwidacji cmentarza, został ekshumowany i przeniesiony na Dębiec, na cmentarz parafii Zmartwychwstania Pańskiego. W roku 2004 został ponownie ekshumowany i przeniesiony na cmentarzu parafii św. Jana Vianneya. – Przegląd Leśniczy. [dostęp 12 czerwca 2009].
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.

BibliografiaEdytuj