Język brytyjski

Język brytyjski – język używany w starożytności w Brytanii, przodek współczesnych języków z podgrupy brytańskich języków celtyckich. Używany na terenach południowej i środkowej Brytanii aż do południowej Szkocji. Możliwe, że był używany także w północnej części Szkocji, skąd w średniowieczu został wyparty przez gaelik. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się praktycznie żadne źródła pisane tego języka. Przetrwała jedynie inskrypcja na metalowym wisiorku odkrytym w roku 1979. Kontynuację języka brytyjskiego stanowią współczesne języki walijski, bretoński i kornwalijski.

Język brytyjski
Obszar Brytania
Liczba mówiących język wymarły
Klasyfikacja genetyczna
Kody języka
Kod ISO 639-1
Kod ISO 639-2 cel
Lista Linguist brit
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Nazwy miejscEdytuj

Język brytyjski przetrwał do dnia dzisiejszego w nazwach niektórych miejsc i rzek. Kwestią sporną może być jednak pochodzenie części z nich z języka staroceltyckiego. Najlepszym przykładem jest nazwa rzeki Avon, która pochodzi z brytyjskiego abona „rzeka” (por. walijski afon, kornwalijski avon, irlandzki abhainn, bretoński aven).

Lista nazw pochodzących z języka brytyjskiego

Brytyjskie nazwy miejsc występują na terenie całej Anglii, najczęściej jednak w West Country, część przykładów podano poniżej:

  • Avon od abonā = „rzeka”
  • Britain od britani = „pomalowani (ludzie)”
  • Dover od dubrīs = „wody”
  • Kent od cantus = „granica”
  • Severn od sabrīna
  • Thames od tamesis
  • York od ebor-acon = „miejsce, gdzie rosną cisy” (w wolnym tłumaczeniu)

Niektóre brytyjskie nazwy są znane współcześnie, jednakże wyszły z użycia. W statucie z 682 roku dotyczącym wzgórza Creechborough, definiuje się je jako „wzgórze, które Brytowie nazywają Cructan, a my – Crychbeorh (my – czyli Anglosasi)[1][2]. Słowa pochodzenia brytyjskiego jak Tor, Combe, Bere, Hele i Worthy są szczególnie popularne jako elementy nazw geograficznych w Devon, często też łączone z elementami wywodzącymi się z angielszczyzny[3]. Nazwy złożone pojawiają się czasem w całej Anglii, np. Derwent Water, czy Chetwood. Zawierają one ten sam element przetłumaczony na obydwa języki[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Walter de Gray Birch: Cartularium saxonicum (ang.). [dostęp 16 września 2008].
  2. West Country Languages and Dialects (ang.). [dostęp 16 września 2008].
  3. Gover, Mawer and Stenton: Place-Names of Devon, 1932.
  4. Terry Green: The Archaeology of some North Devon Place-Names. North Devon Archaeological Society, 2003. [dostęp 11 stycznia 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (4 października 2011)].