Język kalabra
Język kalabra (a. klabra)[2][3][4], także: moi klabra[5], beraur[1][2] – język zachodniopapuaski używany przez grupę ludności w prowincji Papua Zachodnia w Indonezji. Według danych z 1988 roku posługuje się nim ponad 3 tys. osób[1].
Obszar | |||
---|---|---|---|
Liczba mówiących |
3290 (1988)[1] | ||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | kzz | ||
IETF | kzz | ||
Glottolog | kala1256 | ||
Ethnologue | kzz | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Należy do rodziny języków zachodniej Ptasiej Głowy[1][2]. Na poziomie słownictwa wykazuje podobieństwa do języka tehit[1], a w dalszej kolejności jest spokrewniony z językiem moi (właściwym)[6][7]. Publikacja Peta Bahasa podaje, że jego użytkownicy zamieszkują wieś Klamono (dystrykt Klamono, kabupaten Sorong)[8].
Posługuje się nim lud Kalabra. Występują przynajmniej dwa dialekty (buk i wanurian). Wyróżniany lokalnie dialekt salmit został sklasyfikowany jako odmiana języka tehit[9].
Został w pewnym stopniu udokumentowany. W latach 80. XX wieku powstały dwie prace poświęcone morfologii i fonologii kalabra[10] (Struktur bahasa Klabra, 1983/1984[3][4]). W 2017 roku wydano słownik[5].
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e M. Paul Lewis , Gary F. Simons , Charles D. Fennig (red.), Kalabra, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2016-10-07] (ang.).
- ↑ a b c Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Kalabra. Glottolog 4.6. [dostęp 2024-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-30)]. (ang.).
- ↑ a b Theodorus Purba, Lisidius Animung: Struktur Bahasa Klabra: fonologi. Jakarta: Proyek Penelitian Bahasa dan Sastra Indonesia dan Daerah, 1983. (indonez.).
- ↑ a b Theodorus Purba, Lisidius Animung: Struktur Bahasa Klabra: morfologi. Jakarta: Proyek Penelitian Bahasa dan Sastra Indonesia dan Daerah, 1984. (indonez.).
- ↑ a b Septinus Lobat: Kamus bahasa Indonesia-Moi Klabra, Moi Klabra-Indonesia. Matraman, Jakarta: Tollelegi, 2017. ISBN 978-602-74885-5-7. OCLC 1007495337. [dostęp 2022-09-02]. (indonez.).
- ↑ Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Moi (Indonesia). Glottolog 4.6. [dostęp 2022-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-21)]. (ang.).
- ↑ Berry i Berry 1987 ↓, s. 36.
- ↑ Bahasa Kalabra. [w:] Peta Bahasa [on-line]. Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan. [dostęp 2022-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-02)]. (indonez.).
- ↑ Berry i Berry 1987 ↓, s. 44.
- ↑ Jaap Timmer: A Bibliographic Essay on the Southwestern Kepala Burung (Bird’s Head, Doberai) of Papua. 2002, s. 25. OCLC 1284145128. [dostęp 2023-01-11]. (ang.).
Bibliografia
edytuj- Keith Berry, Christine Berry: A Survey of Some West Papuan Phylum Languages. W: Peter J. Silzer, Joyce K. Sterner (red.): Workpapers in Indonesian Languages and Cultures. T. 4. Summer Institute of Linguistics, 1987, s. 25–80. OCLC 896388316. [dostęp 2023-05-04]. (ang.).