Otwórz menu główne

Jan Bobrowicz (ur. 12 listopada 1928 w Wymyślinie, zm. 31 października 2000 w Warszawie) – generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Jan Bobrowicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1928
Wymyślin
Data i miejsce śmierci 31 października 2000
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1951 - 1991
Stanowiska zastępca szefa Komitetu Technicznego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Układu Warszawskiego w Moskwie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Grób Jana Bobrowicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Przed wojną skończył 4 klasy szkoły powszechnej.

Podczas okupacji pracował w niemieckim majątku w Kwidzynie i w gospodarstwie rolnym Ławiczek. Od lutego 1945 do 1947 zaliczył 4 klasy gimnazjum.

We wrześniu 1947 wstąpił do Wojska Polskiego we Włocławku i do 1949 uczył się w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, uzyskując stopień podporucznika. W sierpniu 1951 został dowódcą plutonu rozpoznania wzrokowego w 38 Dywizjonie Artylerii Rozpoznania Pomiarowego, a w styczniu 1952 dowódcą baterii rozpoznawczo-topograficznej.

W latach 1953 - 1958 odbył studia w Akademii Artyleryjsko-Inżynieryjnej w ZSRR, ukończył je jako magister inżynier elektromechanik. Później do 1961 na kursie przy Wyższej Szkole Artyleryjsko-Inżynieryjnej w ZSRR. Od 1959 pełnił służbę w Departamencie Uzbrojenia MON, gdzie kierował wydziałami, a następnie oddziałami. Od lutego 1974 był zastępcą szefa Służby Uzbrojenia i Elektroniki MON. W sierpniu 1976 został komendantem Wojskowego Instytutu Techniki Uzbrojenia w Zielonce k. Warszawy. Od 30 września 1978 był dyrektorem Departamentu Rozwoju i Produkcji Specjalnej w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego. 2 września 1983 został sekretarzem Komitetu Przemysłu Obronnego Rady Ministrów. Od 11 września 1985 pełnił służbę na stanowisku zastępcy Głównego Inspektora Techniki WP i szefa Badań i Rozwoju Techniki Wojskowej. 26 września 1985 został mianowany generałem brygady. 2 lipca 1989 został zastępcą szefa Komitetu Technicznego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Układu Warszawskiego w Moskwie.

25 lipca 1991 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i 24 października 1991 przeniesiony w stan spoczynku.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 164-166.