Otwórz menu główne

Jan Bracławski-Herman

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Jan Jerzy Bracławski-Herman (ur. 24 czerwca 1895, zm. 22 kwietnia 1966 w Penley) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Jan Jerzy Bracławski-Herman
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 24 czerwca 1895
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1966
Penley
Przebieg służby
Lata służby do 1946
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 3 Pułk Ułanów Śląskich
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Oficer Orderu Korony Rumunii

ŻyciorysEdytuj

Jan Jerzy Bracławski-Herman urodził się 24 czerwca 1895 roku. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. W latach 1919–1920 walczył na wojnie z bolszewikami. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w dowództwie 1 Brygady Jazdy, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk Szwoleżerów Mazowieckich[1]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 322. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). Jego oddziałem macierzystym był nadal 3 pułk Szwoleżerów Mazowieckich[2]. W listopadzie 1922 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Normalnego. Z dniem 1 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego w Warszawie[3]. Będąc słuchaczem kursu w WSWoj., a następnie pełniąc służbę sztabową pozostawał oficerem nadetatowym 3 pułku szwoleżerów[4][5]. W latach 1925–1928 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego[6][7]. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[8]. Od 1 grudnia 1929 roku do 31 stycznia 1930 roku pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego[9]. Następnie objął obowiązki na stanowisku pomocnika attaché wojskowego w Moskwie[10][11]. 23 marca 1932 roku, po powrocie do kraju, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie[12][13]. Następnie został przeniesiony do 3 pułku Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku w korpusie oficerów kawalerii. Latem 1939 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Armii „Łódź”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Uczestniczył w obronie Warszawy, jako szef Oddziału IV Sztabu Armii „Warszawa”[14]. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał między innymi w Oflagu VII A Murnau[15].

29 kwietnia 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W 1946 roku został zwolniony ze służby. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 22 kwietnia 1966 roku w szpitalu w Penley. Został pochowany na cmentarzu we Wrexham[15].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Spis oficerów 1921 ↓, s. 242, 566.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 164, tu jako Bracławski Herman Jan.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 103 z 2 października 1924 roku, s. 568, tu jako Herman Bracławski.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 599, 681, 1502.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 8, 541, 603.
  6. Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 16.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 331, 345.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 72.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 385.
  11. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 19.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 235.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 145, 456.
  14. Głowacki 1985 ↓, s. 285.
  15. a b Łaszczewski 2012 ↓.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 361.

BibliografiaEdytuj