Otwórz menu główne

Jan Kanty Remigian Szeptycki (ur. 1 października 1836 w Przyłbicach, zm. 13 listopada 1912 tamże), hrabia Szeptycki z Przyłbic herbu własnego Szeptycki na Rusi Czerwonej, otrzymał tytuł hrabiowski austriacki (w 1871) – polski ziemianin wyznania rzymskokatolickiego, szambelan austriacki, poseł do Rady Państwa III i IV kadencji (1870–1873) oraz Sejmu Krajowego, mianowany członek dożywotny Izby Panów Rady Państwa (1911[1]).

Jan Kanty Szeptycki
Jan Kanty Remigian Szeptycki
Ilustracja
Herb
Szeptycki
Rodzina Szeptyccy
Data i miejsce urodzenia 1 października 1836
Przyłbice
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1912
Przyłbice
Ojciec Piotr Paweł Szeptycki
Matka Róża Teresa Kossecka
Żona

Zofia Fredro

Dzieci

Stefan Teofil Igor (1862–1864)
Jerzy Piotr (1863–1880)
Aleksander Maria Dominik (1866–1940)
Leon Józef Maria
(1877–1939)
Stanisław (1867–1950)
Roman Aleksander Maria
(1865–1944)
Kazimierz Maria (1869–1951)

Odznaczenia
Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Order św. Jerzego (Bawaria) Order św. Jerzego (Bawaria) Kawaler/Dama Honoru i Dewocji

ŻyciorysEdytuj

Jego ojcem był Piotr Paweł Leopold Szeptycki z Przyłbic h. Szeptycki (1808–1843), a matką Róża Teresa Ewelina Kossecka z Kossocic h. Rawicz, dama orderu austriackiego Krzyża Gwiaździstego (1808–1888).

1 października 1861 jego żoną została Zofia Fredro – córka polskiego komediopisarza Aleksandra Fredry. Miał siedmiu synów. Pierworodny Stefan (1862–1864) i Jerzy Piotr (1863–1880) zmarli w dzieciństwie.

Dwóch było ziemianami:

Jeden został wojskowym:

Dwóch zostało zakonnikami:

Jan Kanty Szeptycki był związany z ziemią krośnieńską jako właściciel Korczyny i Odrzykonia, które otrzymał w posagu żony Zofii z Fredrów. Przebywał często w Korczynie, w Krościenku i w Nowej Wsi.

W połowie 1895 został mianowany konserwatorem na obwód sanocki w sekcji II dla zabytków sztuki średniowiecznej[2].

Honorowy obywatel Jaworowa (1894) i Krakowa (1896). Od 1871 był Kawalerem Honorowym Maltańskim. W 1884 i 1903 odznaczony bawarskią kawalerią i komandorią Orderu św. Jerzego[3], a w 1898 austriackim Orderem Korony Żelaznej II klasy[4].

Był właścicielem większej posiadłości ziemskiej Dziewiętniki[5].

Zmarł 13 listopada 1912 w Przyłbicach[6] i tam został pochowany.

PrzypisyEdytuj

  1. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów, 1911, s. 351.
  2. Kronika. Wiadomości osobiste. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 12 z 9 czerwca 1895. 
  3. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 915-916.
  4. Odznaczenia jubileuszowe. „Echo Przemyskie”, s. 1, Nr 97 z 4 grudnia 1898. 
  5. Dziewiętniki, wś, pow. Bóbrka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  6. Kronika. Z kroniki żałobnej. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 47 z 17 listopada 1912. 

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Grodziski, Sejm Krajowy Galicyjski 1861–1914, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1993, ISBN 83-7059-052-7, OCLC 830051670.
  • Barbara Lasocka: Aleksander Fredro. Drogi życia. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Errata, 2001.
  • Zofia Szeptycka: Młodość i powołanie ojca Romana Andrzeja Szeptyckiego zakonu św. Bazylego Wielkiego (oprac. Bogdan Zakrzewski). Wrocław : Tow. Przyjaciół Polonistyki Wrocł., 1993.
  • Zofia Szeptycka: Wspomnienia z lat ubiegłych, (przyg. do druku, wstępem i przypisami opatrzył Bogdan Zakrzewski), Wrocław : Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1967.
  • Szeptycki Jan Kanty. [W:] Polski Słownik Biograficzny. T. VII. s. 119: psb.5885.4, (t. 7 s. 105).
  • Ziemianie Polscy XX w. t. 7 – zi.7.101.,o t. 7 – zi.7.103.o, t. 7 – zi.7.104.ao, t.7 – zi.7.106.o.