Otwórz menu główne

Jan Michał Beynarowicz

polski prawnik, prokurator, sędzia, notariusz

Jan Michał Beynarowicz (ur. 17 września 1872 w Krakowie, zm. 8 kwietnia 1964 w Mrozowie) – polski prawnik, prokurator, sędzia, notariusz, pionier polskiego narciarstwa i taternictwa.

Jan Michał Beynarowicz
Ilustracja
Jan Michał Beynarowicz w wieku około 90 lat
Data i miejsce urodzenia 17 września 1872
Kraków
Data i miejsce śmierci 8 kwietnia 1964
Mrozów
Miejsce spoczynku Cmentarz św. Wawrzyńca we Wrocławiu, pole 1 boczne, 490
Zawód, zajęcie prawnik
Tytuł naukowy doktor prawa
Alma Mater Uniwersytet Lwowski (Franciszkański)
Stanowisko kolejno prokurator, sędzia i wiceprezes sądu apelacyjnego, podpułkownik w Korpusie Sądowym II RP
Rodzice Jan Wiktor i Maria z Monginów

ŻyciorysEdytuj

 
Jan Michał Beynarowicz
w wieku 36 lat

Pochodził z rodziny szlacheckiej z powiatu szawelskiego na Litwie. Jego przodkowie brali czynny udział w powstaniach listopadowym[1] i styczniowym. Jego ojciec, Jan Wiktor, po utracie majątku przeniósł się do zaboru austriackiego do Krakowa, a później do Tarnopola. Jan Michał Beynarowicz studia prawnicze odbył w Uniwersytecie Lwowskim (Franciszkańskim), gdzie 9 maja 1897 r. uzyskał doktorat z prawa. W roku 1905 w Tarnopolu poślubił Marię z domu Lachawiec. Wstąpił do c. k. służby sądowniczej, początkowo jako wiceprokurator w Tarnopolu, a następnie jako sędzia w Samborze. W latach 1918–1921 służył w Oficerskim Korpusie Sądowym Wojska Polskiego w randze podpułkownika[2]. Uczestniczył w kodyfikacji polskiego prawa karnego[3]. Był wiceprezesem Sądu Apelacyjnego we Lwowie do końca roku 1934. Następnie prowadził we Lwowie kancelarię notarialną do września 1939 roku[4].

Podczas okupacji niemieckiej i sowieckiej we Lwowie był zmuszony do ukrywania tożsamości[5]. Od roku 1946 mieszkał we Wrocławiu i pracował jako radca okręgowego Urzędu Likwidacyjnego do zakończenia działalności Urzędu w roku 1951. Później zajmował się tłumaczeniami tekstów naukowych i był obserwatorem fenologicznym.

 
Grobowiec na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu, pole 1 boczne, 490

Był jednym z pionierów polskiej turystyki górskiej i narciarstwa. W początku XX wieku był uczestnikiem[6] eksploracyjnych wypraw Karpackiego Towarzystwa Narciarzy w Gorganach i Czarnohorze. Razem z Mieczysławem Karłowiczem[7], którego był częstym partnerem wypraw tatrzańskich, latem roku 1907 dokonał wejścia na Młynarzową Przełęcz[8][9] w Tatrach. Był także aktywnym członkiem Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego (później Klubu Wysokogórskiego) i w roku 1912 odbył osiem wspinaczek lub przejść w lecie (w tym pierwsze wejście północną ścianą[10][11] na tatrzańskie Kozie Czuby), a także cztery przejścia narciarskie w Karpatach Wschodnich. W marcu 1914 roku uczestniczył razem z Saysse-Tobiczykiem[12] w pierwszym narciarskim przejściu pasma Gór (Alp) Rodniańskich[13].

Używał najczęściej tylko drugiego imienia Michał. Pisownia nazwiska „Beynarowicz” lub „Bejnarowicz” zmieniała się w czasie jego życia. W sprawach urzędowych (jako notariusz) podpisywał się „Dr J Michał Beynarowicz”, a swoje publikacje prawnicze i udział w wyprawach górskich jako „Michał Beynarowicz”.

PrzypisyEdytuj

  1. Adolphe Krosnowski, Almanach de l’émigration polonaise au 1 janvier 1841, Paris 1841, s. 15–16.
  2. Oficerowie WP 1918-1921, Warszawa: Muzeum Wojska Polskiego, poz. B14 [dostęp 2017-02-05].
  3. Michał Beynarowicz, Projekt polskiego prawa karnego, „Przegląd Prawa i Administracji”, 55 (4), 1930, s. 398–412.
  4. Lwów – spis telefonów, Beynarowicz Jan, str. 615 [dostęp 2017-06-21].
  5. Mieczysław Cena, Ku doskonałości, Kraków: Wydawnictwo Alleluja, 2013, str. 12, ISBN 978-83-60967-31-7.
  6. Stanisław Wierzyński, Początki turystyki i sportu narciarskiego w Polsce [w:] G. Młodzikowski, J.A. Ziemilski (red.), Narciarstwo – zarys encyklopedyczny, Warszawa: Sport i Turystyka, 1957, str. 66.
  7. Maciej Pinkwart, Zakopiańskim szlakiem Mieczysława Karłowicza, Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1985, s. 110.
  8. WHP (Witold Henryk Paryski). Tatry Wysokie – przewodnik. Materiały wyzyskane: Młynarzowa Przełęcz – Żabia Czuba, oai:mbc.malopolska.pl:87726, Małopolska Biblioteka Cyfrowa, str. 7 [dostęp 2017-02-09].
  9. Józef Nyka, Młynarzowa Przełęcz, „Górska Półka – Głos Seniora”, 4, Wydawnictwo „Trawers”, 2007 [dostęp 2017-02-07].
  10. Wycieczki członków Sekcyi turystycznej w r. 1912, „Taternik”, 7 (3), Kraków: Sekcya Turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego, 1 lipca 1913, s. 53.
  11. Andrzej Skłodowski, Marek Wołoszyński, Polskie Tatry Wysokie – przewodnik taternicki dla początkujących, Kraków: Wydawnictwo „Karpaty”, 1992, droga nr 37, ISBN 83-85204-05-9.
  12. Franciszek Kazimierz Saysse-Tobiczyk, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2017-02-07].
  13. Kazimierz Saysse-Tobiczyk (red.), W górach wysokich – kompendium polskich wypraw wysokogórskich, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1985, s. 22.