Otwórz menu główne

Jan Mieczysław Zborucki

Oficer Wojska Polskiego

Jan Mieczysław Zborucki (ur. 4 sierpnia lub 4 września 1890 w Skolem, zm. 1940) – major piechoty Wojska Polskiego.

Jan Mieczysław Zborucki
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia lub września 1890
Skole
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Dywizjon Żandarmerii
54 Pułk Piechoty
PKU Złoczów
PKU Warszawa Miasto IV
Stanowiska dowódca kadry szwadronu zapasowego
komendant PKU
Odznaczenia
Signum Laudis (w czasie wojny)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 4 sierpnia lub 4 września[1] 1890 w Skolem[1]. Był synem Antoniego Juliana i Pauliny z domu Szymańskiej[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku w korpusie oficerów artylerii fortecznej. W 1917 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Fortecznej Nr 4[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej Nr 6 we Lwowie[3].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był 6 Dywizjon Żandarmerii we Lwowie[4]. W latach 1923-1924 nadal pełnił służbę w 6 Dywizjonie Żandarmerii na stanowisku pełniacego obowiązki dowódcy, a następnie dowódcy kadry szwadronu zapasowego[5][6]. 31 marca 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[7].

W lutym 1926 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Złoczów na stanowisko pełniacego obowiązki komendanta[8]. W lipcu 1926 roku został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty w stopniu majora ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i wcielony do 54 Pułku Piechoty w Tarnopolu z pozostawieniem na stanowisku p.o. komendanta PKU Złoczów[9][10][11]. W styczniu 1929 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto IV na stanowisko komendanta[12]. W marcu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[13]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[14]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[15].

Przed 1939 zamieszkiwał we Lwowie[1]. Został zmobilizowany wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym w 1939. Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD na obszarze okupowanym przez sowietów. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 56/1-61 oznaczony numerem 1115)[16]. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

W 1947 przed Sądem Grodzkim w Warszawie toczyła się sprawa o uznanie za zmarłego i stwierdzenie faktu śmierci, w której stroną była Stanisława Zborucka[17][1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

  • Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej[18]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Jan Mieczysław Zborucki. zaginieni1939-45.pl. [dostęp 2016-07-22].
  2. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1342, 1379.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 1 września 1920 roku, s. 798.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 291, tu podano, że urodził się 4 sierpnia 1890 roku.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1058, 1063.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 962, 965.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 171.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 4, 14.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 19 lipca 1926 roku, s. 221.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 120, 172.
  11. Lista starszeństwa oficerów. „Przegląd Piechoty”. 7, s. 139, 1928. 
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 26.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 86.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 215.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 970.
  16. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 111. [dostęp 2016-07-21].
  17. http://www.monitorpolski.gov.pl/M1948037000001.pdf
  18. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1379.

BibliografiaEdytuj