Jan Swoboda (ur. 14 maja 1895 w Krakowie, zm. 1940 w Kalininie) – major piechoty Wojska Polskiego i nadkomisarz Policji Państwowej, jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

Jan Swoboda
nadkomisarz Policji Państwowej nadkomisarz Policji Państwowej
Data i miejsce urodzenia

14 maja 1895
Kraków

Data i miejsce śmierci

1940
Twer

Przebieg służby
Formacja

Wojsko Polskie
Policja Państwowa

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi (II RP, nadany dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Życiorys

edytuj

Syn Edwarda i Anieli z Combrów. Ukończył seminarium nauczycielskie w Rzeszowie i austriacką szkołę oficerską. Od 24 grudnia 1918 do 30 kwietnia 1936 roku w Wojsku Polskim, początkowo w 5 Dywizji Syberyjskiej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Następnie służył w 82 Syberyjskim pułku piechoty (1922–1928) i 24 pułku piechoty (1932–1935). Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 74. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[1].

W listopadzie 1935 został przydzielony na praktykę w Policji Państwowej. 23 kwietnia 1936 został mianowany z dniem 1 maja 1936 nadkomisarzem i komendantem powiatowym w powiecie zamojskim[2]. Na tym stanowisku pełnił służbę do września 1939.

Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku znalazł się w niewoli radzieckiej w specjalnym obozie NKWD w Ostaszkowie. Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 roku jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej. Pochowany w Miednoje.

Awans pośmiertny

edytuj

4 października 2007 roku Jan Swoboda został pośmiertnie awansowany na stopień podinspektora Policji Państwowej[3][4][5].

Ordery i odznaczenia

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 602.
  2. Rozkaz personalny nr 13 komendanta głównego PP z 7 maja 1936. NAC. [dostęp 2021-04-17]..
  3. Funkcjonariusze Policji – Uroczysty Apel Pamięci 9 listopada 2007 roku, plac marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie polskieradio.pl [dostęp 2012-03-23]
  4. Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ISBN 978-83-917780-5-0.
  5. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. katedrapolowa.pl. s. 70. [dostęp 2015-12-21]. (pol.).
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2103 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1749)
  7. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia

edytuj