Otwórz menu główne

Jaworzynka Gorcowska (1047 m), przez miejscową ludność nazywana Piorunowcem – szczyt Gorców znajdujący się w bocznym grzbiecie odbiegającym od Gorca ogólnie w południowym kierunku do doliny Ochotnicy. Grzbiet ten oddziela dolinę potoku Jamne od doliny Potoku Gorcowego. Na Jaworzynce grzbiet rozgałęzia się na dwa podrzędne grzbiety, pomiędzy nimi znajduje się dolina potoku Skrodne[1]. W okolicy przełęczy po północnej stronie Jaworzynki znajduje się jaskinia Wietrzna Dziura[2].

Jaworzynka Gorcowska
Ilustracja
Jaworzynka Gorcowska i Hale Gorcowskie
Państwo  Polska
Pasmo Gorce, Karpaty
Wysokość 1047 m m n.p.m.
Położenie na mapie Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
Mapa lokalizacyjna Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
Jaworzynka Gorcowska
Jaworzynka Gorcowska
Ziemia49°32′40,0″N 20°15′22,3″E/49,544444 20,256194

Nazwa Piorunowiec pochodzi od tego, że w 1927 piorun uderzył tutaj w szałas J. Chlipały (nazwisko wołoskiego pochodzenia) zabijając 3 osoby. Szczyt Jaworzynki jest częściowo zalesiony, liczne otwarte tereny (hale, polany i pola uprawne) znajdują się na grzbiecie Jaworzynki i jej stokach. Dawniej okolice te tętniły życiem pasterskim, obecnie wiele z dawnych łąk i polan zarasta stopniowo lasem. Najbardziej znane z tych hal to Hale Gorcowskie – duże łąki lub w pasterskim rozumieniu hale, po wschodniej stronie grzbietu Jaworzynki. W sezonie letnim (lipiec-sierpień) działa na nich studencka baza namiotowa na Gorcu[2].

Na dolnym końcu Hali Gorcowych, a powyżej szczytu Jaworzyny znajduje się odremontowana kapliczka[1]

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono na Jaworzynce występowanie widlicza Zeillera[3].

Szlaki turystyki pieszejEdytuj

  – zielony z Ochotnicy Dolnej przez Piorunowiec na główny grzbiet Pasma Gorca. 2.50 h, ↓ 1.40 h, deniwelacja 640 m.
 
Kapliczka na Jaworzynce Gorcowskiej

PrzypisyEdytuj

  1. a b Gorce. Mapa turystyczna 1:50 000. Kraków: Compass, 2007. ISBN 978-83-89165-39-8.
  2. a b Marek Cieszkowski, Paweł Luboński: Gorce- przewodnik dla prawdziwego turysty. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2004. ISBN 83-89188-19-8.
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.