Jerzy Bardziński

ziemianin, podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, olimpijczyk

Jerzy Bardziński (ur. 23 listopada 1893[1] w Sokołowie, zm. 26 października 1933 w Warszawie) – ziemianin, podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, olimpijczyk.

Jerzy Bardziński
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

23 listopada 1893
Sokołów

Data i miejsce śmierci

26 października 1933
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

14 Pułk Ułanów Jazłowieckich

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Niepodległości
Jerzy Bardziński
Dorobek medalowy
Bobsleje Bobsleigh pictogram.svg
Reprezentacja  Polska

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w majątku Sokołów, w rodzinie Jana i Izabeli z Ciechanowieckich[2]. Jego pradziadem był Jan Nepomucen Bardziński.

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził między innymi 14 pułkiem ułanów. W 1922 roku odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych jako rotmistrz byłego 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji[3].

W latach 1921-1923 był attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Londynie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku ułanów[4][5]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów jazdy[6]. Po powrocie do kraju pełnił służbę w macierzystym pułku w Suwałkach[7]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[8]. Następnie został przeniesiony do rezerwy. Pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do 1 pułku Ułanów Krechowieckich[9].

Olimpijczyk z St. Moritz 1928; startował w piątkach bobslejowych (w latach późniejszych startowały tylko czwórki), gdzie zajął 16 miejsce[10]. Jego partnerami w załodze byli : Antoni Bura, Józef Broel-Plater, Jerzy Potulicki i Jerzy Łucki

Zmarł 26 października 1933 roku w Warszawie. Został pochowany w grobie rodzinnym w Sokołowie[11][12]. Był żonaty z Alicją Halama, z którą miał syna (ur. 27 października 1932 roku)[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. PKOL ↓, tu podano, że urodził się w 1892 roku.
  2. a b PKOL ↓.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych 1922, R.3 Nr 21, s. 521.
  4. Stawecki 2004 ↓, s. 128, 131.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 601, 677, 1547.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 156.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 543, 599.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 117, 587.
  10. Ryszard Wryk, Sport olimpijski w Polsce 1919-1939: biogramy olimpijczyków, Wydawn. Poznańskie 2006, str. 32-33
  11. Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 299, s. 7, 1933-10-28. Warszawa. 
  12. Pogrzeb ś.p. ppłk. J. Bardzińskiego. „Polska Zbrojna”. 300, s. 4, 1933-10-29. Warszawa. 
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 6.
  14. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  15. M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249.

BibliografiaEdytuj