Jerzy Jan Wandalin Mniszech

Ten artykuł dotyczy wojewody wołyńskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Jerzy Jan Wandalin Mniszech herbu własnego (zm. w połowie 1693 roku[1]) – wojewoda wołyński od 1684, starosta sanocki, starosta szczyrzecki w 1657 roku[2], dembowiecki[3], dworzanin królewski

Jerzy Jan Wandalin Mniszech
Herb
Mniszech
Rodzina Mniszchowie herbu własnego
Data śmierci 1693
Ojciec Franciszek Bernard Mniszech
Matka Barbara Stadnicka
Żona

Anna Chodkiewicz

Dzieci

Józef Mniszech
Leopold Andrzej Mniszech
Jakub Ignacy Mniszech
Katarzyna Ludwika Mniszech
Konstancja Mniszech

Był synem Franciszka Bernarda i Barbary Stadnickiej.

W 1651 zapisał się na Uniwersytet w Padwie. W 1657 wybrano go tam konsyliarzem nacji polskiej. W latach 1665-1666 organizował obronę wewnętrzną ziemi sanockiej z powodu napadów węgierskich i zbójnictwa.

Był marszałkiem sejmików województwa ruskiego w: 1650, 1651, 1659, 1672 roku[4]. Poseł na sejmy w 1664, 1666, 1668, 1669, 1670, 1676.

Podpisał elekcję Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W 1672 i 1675 wybierany pułkownikiem pospolitego ruszenia ziemi sanockiej. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa ruskiego w 1674 roku[5]. W 1678 roku został deputatem na Trybunał Główny Koronny. Na wyprawę turecką w 1683 wystawił chorągiew pancerną.

PrzypisyEdytuj

  1. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 66.
  2. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 235.
  3. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 66.
  4. Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie w skutek fundacyi śp. Aleksandra hr. Stadnickiego. T. 20. Lauda sejmikowe. T. 1. Lauda wiszeńskie 1572-1648 r. Lwów: Wyd. staraniem Galicyjskiego Wydziału Krajowego, 1909, s. XXVII.
  5. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 154.

BibliografiaEdytuj