Otwórz menu główne

Jerzy Młokosiewicz, ps. „Wolski” (ur. 14 grudnia 1923 Strzałkowie[1], zm. 31 stycznia 1995[2]) – polski urzędnik państwowy, wieloletni pracownik Narodowego Banku Polskiego, wiceminister finansów (1977–1981), uczestnik powstania warszawskiego.

Jerzy Młokosiewicz
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1923
Strzałkowo
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1995
Warszawa
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów
Okres od 1977
do 1981
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy POL Odznaka Zasłużony Działacz Stronnictwa Demokratycznego BAR.png
Grób Jerzego Młokosiewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

W czasie powstania warszawskiego walczył w batalionie Bałtyk Zgrupowania Pułku Baszta (ranny, stracił lewą rękę[3]). Po II wojnie światowej powrócił do Wielkopolski, gdzie działał w Związku Młodzieży Demokratycznej[4]. Został absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1947 działał w Stronnictwie Demokratycznym. Pracował w Narodowym Banku Polskim, będąc m.in. dyrektorem oddziału w Słupcy. Działał społecznie na terenie miasta, zainicjował m.in. budowę przystani nad jeziorem miejskim. W latach 1969–1970 zasiadał w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu jako jego członek[5]. Od 1974 do 1981 sprawował stanowisko wiceprezesa Centralnego Związku Rzemiosła. W 1977 uzyskał nominację na funkcję wiceministra (podsekretarza stanu) w resorcie finansów z ramienia Stronnictwa Demokratycznego, którą pełnił do 1981. W Stronnictwie sprawował m.in. funkcję przewodniczącego Stołecznego Komitetu (1981–1985), działał również w Zespole Seniorów przy SK SD. Należał do działaczy ZBoWiD.

W wolnej Polsce był m.in. prezesem Stowarzyszenia Kombatantów Pułku „Baszta”[6], Środowiska Żołnierzy Pułku AK Baszta i innych Mokotowskich Oddziałów Powstańczych, a także prezesem zarządu Fundacji „Wystawa Warszawa Walczy 1939–1945”[7]. Poświęcił się upamiętnianiu powstańców walczących na Mokotowie, z jego inicjatywy wzniesiono dwa monumenty – w Parku Dreszera i przy ul. Dworkowej – nawiązujące do walk powstańczych.

Żonaty z Marią z Plewińskich (1922–1997), miał dwóch synów. Zmarł w 1995, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 3 Tuje rz. 2 m. 41).

Odznaczony m.in. Krzyżami Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Krzyżem Armii Krajowej[8], Odznaką „Zasłużonemu Działaczowi Stronnictwa Demokratycznego”[9].

PrzypisyEdytuj

  1. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. Tom 6, Wydawnictwo Bellona, s. 208.
  2. Almanach wiedzy powszechnej. 1995/96, Wydawnictwo Skrzydła, Warszawa 1995, s. 78.
  3. Lesław M. Bartelski, Pułk AK „Baszta”, Warszawa 1990, s. 420; Lesław M. Bartelski, Mokotów 1944, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1986, s. 553.
  4. Eugeniusz Dałek, Edmund Makowski, Demokratyczne organizacje młodzieżowe w Wielkopolsce 1945-1948, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1973, s. 146, 161.
  5. (red. Stanisław Kłys), Wojewódzkie organy administracji państwowej w Poznaniu 1945-1985: struktury organizacyjne i zarys kompetencji: opracowanie zbiorowe, Urząd Wojewódzki w Poznaniu, Archiwum Państwowe w Poznaniu, Poznań 1986, s. 113.
  6. Po pół wieku, „Gazeta Stołeczna”. nr 177 z 1 sierpnia 1944, s. 3.
  7. Gazeta Stołeczna”. nr 28 z 2 lutego 1995, s. 10 (nekrolog).
  8. „Gazeta Stołeczna”. nr 30 z 4–5 lutego 1995, s. 19; „Życie Warszawy”. nr 33 z 3 lutego 1995, s. 16.
  9. Kurier Polski”. nr 72 z 12–14 kwietnia 1985, s. 5.

BibliografiaEdytuj

  • Sylwetki. Jan Kaluba, slupca.pl [dostęp: 10 maja 2011]
  • Jubileusz J. Młokosiewicza, „Kurier Polski”. nr 24 z 15 grudnia 1988, s. 1
  • Jaka demokracja, jaki socjalizm, „Myśl Demokratyczna”. s. 15–19 (ze zdjęciem na s. 19)