Julian Stasiniewicz

Julian Stasiniewicz (ur. 2 lutego 1886, zm. ?) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918 roku[1].

Julian Stasiniewicz
Kmita
Ilustracja
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data urodzenia 2 lutego 1886
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki Artyleryjski Oddział Pomiarowy
Szkoła Pomiarów Artylerii
8 Pułk Artylerii Ciężkiej
Stanowiska komendant szkoły
dowódca pułku artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa)
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej służąc pod pseudonimem „Kmita” w stopniu kapitana pełnił funkcję kierownika oddziału wywiadowczego Naczelnej Komendy Obrony Lwowa[2][3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu majora był szefem oddziału II w Dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego[4]. W stopniu podpułkownik a od czerwca 1920 do 5 lutego 1923 był komendantem Artyleryjskiego Oddziału Pomiarowego (AOP), a po reorganizacji od 6 lutego 1923 do listopada 1925 komendantem Szkoły Pomiarów Artylerii w Toruniu, pozostając w tym czasie oficerem nadetatowym 12 pułku artylerii polowej ze Złoczowa[5][6][7].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 53. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 5 pułk artylerii polowej[8].

17 listopada 1925 roku został przeniesiony do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy pułku[9]

Jako pułkownik przeniesiony w stan spoczynku w 1928 zamieszkiwał w Rabce[10].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35.
  2. Iwona Łaptaszynska: Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-08].
  3. Artur Leinwand: Obrona Lwowa w listopadzie 1918 roku. lwow.com.pl. [dostęp 2016-12-08].
  4. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 737, 813, 1523.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 658, 736, 1383.
  7. 1 Dywizjon Pomiarów Artylerii. 5pa.wp.mil.pl. [dostęp 2016-12-08].
  8. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 186.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 121 z 17 listopada 1925 roku, s. 651.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 884.

BibliografiaEdytuj