Kamienica Pod Barankiem w Krakowie (ul. Floriańska)

Kamienica Pod Barankiem (znana także jako Kamienica Faffowska, Kamienica Kordaszowska) – zabytkowa kamienica, zlokalizowana przy ulicy Floriańskiej na krakowskim Starym Mieście.

Kamienica Pod Barankiem
Obiekt zabytkowy nr rej. A-386 z dnia 15.06.1967
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres ul. Floriańska 22
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kamienica Pod Barankiem
Kamienica Pod Barankiem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Barankiem
Kamienica Pod Barankiem
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kamienica Pod Barankiem
Kamienica Pod Barankiem
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kamienica Pod Barankiem
Kamienica Pod Barankiem
Ziemia50°03′48,23″N 19°56′24,31″E/50,063397 19,940086

HistoriaEdit

Kamienica została wzniesiona w XV wieku jako murowano-drewniana. W połowie XVI wieku należała do kowala Jakuba, Krzyżekow i Świetlików. Na początku XVII wieku była własnością Stanisława Staniszowskiego, a następnie Andrzeja Sasnowicza, rodziny Kordasów i Karbińskiego. W 1682 przeprowadzono na zlecenie właściciela Jana Pfaffa rewizję urzędową, która wykazała zły stan techniczny budynku, m.in. pochylenie w stronę ulicy elewacji frontowej oraz stłuczenie większości dachówek. Kamienica została wyremontowana u schyłku XVII wieku, wzniesiono także drewnianą oficynę tylną. W 1714 budynek był własnością złotnika Sołtykowicza, a od 1738 szewca Pawła Struzikowicza. W połowie XVII wieku kamienica została przebudowana, stając się w całości murowaną. W tym samym czasie zburzono butwiejącą drewnianą oficynę. Od około 1770 do połowy lat 90. XVIII wieku kamienica należała do mydlarza Józefa Cerchy. W 1805 nabyła ją na licytacji Marianna Senderkowska. Budynek pozostał w rękach jej spadkobierców do połowy XIX wieku. W 1880 kamienica została gruntownie przebudowana według projektu Karola Żychonia, nadbudowano także drugie piętro oraz połączono budynek frontowy z oficynami krytym gankiem przejściowym. W 1908 na zlecenie Gustawa Häuslera przebudowano parter fasady, wstawiając nowy portal zaprojektowany przez M. Krawczyńskiego[1].

15 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków[2]. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków[3].

ArchitekturaEdit

Obecny wygląd kamienicy jest efektem przebudowy z 1880, przebudowy parteru z 1908 oraz późniejszych remontów konserwatorskich. Kamienica ma trzy kondygnacje. Fasada, o neoklasycystycznym wystroju, ma trzy osie. W pierwszej osi parteru znajduje się prosty kamienny portal. W partii pięter trzecia oś została podkreślona poprzez ujęcie pilastrami. Okna pierwszego piętra ozdobione są gzymsowymi frontonami i fryzami, a okna drugiego piętra – gzymsami. Budynek wieńczy fryz koronujący[1].

PrzypisyEdit