Kamienica Pod Murzynkiem w Warszawie

Kamienica Pod Murzynkiem (nazywana także Imlandowską, Dzianottowską oraz Ginterowską)[1] – kamienica znajdująca się na Rynku Starego Miasta 36 w Warszawie.

Kamienica Pod Murzynkiem
ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Rynek Starego Miasta 36
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Pod Murzynkiem
Kamienica Pod Murzynkiem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Murzynkiem
Kamienica Pod Murzynkiem
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Pod Murzynkiem
Kamienica Pod Murzynkiem
52,25015°N 21,01158°E/52,250150 21,011580

HistoriaEdytuj

Pierwsze informacje o tym budynku pochodzą z roku 1449. Ówcześnie był to dom rodziny Syczów. Po nich właścicielami kamienicy zostali Skoczkowie i Szeligowie[1].

Na przełomie XV i XVI w. budynek był zamieszkiwany przez Jana Raka, który w roku 1517 sprzedał ją ówczesnemu burmistrzowi Starego Miasta – Jerzemu Baryczce. W XVI w. kamienica była własnością kupców Jana Fieląga i Jana Himianda, którzy dokonali licznych jej modernizacji i przebudów[1].

W 1613 r. dom został kupiony przez królewskiego snycerza Jana Kluga, który w 1622 r. zlecił Gerardowi Kleinpoldtowi, jego generalną przebudowę. Prace nad nowym wyglądem kamienicy trwały ponad pięć lat. Zmiany zostały wykończone przez spadkobiercę Kluga – Jakuba Gianottiego w roku 1628. Budynek po tej modernizacji liczył cztery kondygnacje zwieńczone attyką i posiadał trzytraktowy układ wnętrz[1]. Jego fasadę ozdobiła charakterystyczna do dziś głowa Murzynka.

Po 1650 r. kamienicę została zakupiona przez burmistrz Juliusz Ginter będącego ówczesnym burmistrzem miasta. W XVIII w. właścicielem został rajca Teodor Jędrzejewicz, a następnie Francuz Jean Martin. W latach 1865-72 kamienica była zamieszkiwana przez Ksawerego Grochowskiego. Mieściła się tam ówcześnie konspiracyjna siedziba Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy[2]. Dom często "zmieniał" właścicieli. Tak częste zmiany własności trwały jeszcze do początku lat dwudziestych XX w.[1]

W 1922 r. kamienicę wdała się w posiadanie Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów Polskich, które stacjonowało w niej do 1938 r. W 1928 r.[2] Zaledwie dziesięć lat później towarzystwo odsprzedało kamienicę Gminie m.st. Warszawy, która przeznaczyła ją wraz z innymi domami na siedzibę Muzeum Dawnej Warszawy[1].Prace konserwatorskie i adaptacyjne prowadzone były przez Jana Zachwatowicza, które zostały przerwane przez wybuch drugiej wojny światowej. Przez czas trwania powstania warszawskiego kamienica została uszkodzona jedynie w części dachowej. Podczas odbudowy Starego Miasta Kamienicę poddano ponownej konserwacji, oraz zrekonstruowano zniszczone elementy, w tym głowę Murzynka w fasadzie[1].

W 1951 na fasadzie kamienicy odsłonięto tablicę upamiętniającą Feliksa Dzierżyńskiego, przemawiającego w 1899 w tym miejscu na zebraniu robotniczym[3]. W 1990 tablica została zdemontowana i przeniesiona do magazynu Muzeum Historycznego m.st. Warszawy[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Warszawa – Kamienica Pod Murzynkiem. Atrakcje turystyczne Warszawy. Ciekawe miejsca Warszawy. www.polskaniezwykla.pl. [dostęp 2015-10-21].
  2. a b Warszawa Moim Oczkiem: Kamienica Pod Murzynkiem. [dostęp 2015-10-21].
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 194. ISBN 83-01-06109-X.
  4. Rafał Jabłoński: Historie warszawskie. Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2012, s. 16. ISBN 978-83-7436-314-3.