Kazimierz Meÿer

polski inżynier

Kazimierz Józef Meÿer, także jako Kazimierz Meijer (ur. 17 lutego 1884 w Stoku, zm. 30 września 1944 w Warszawie) – polski inżynier, podpułkownik broni pancernych Wojska Polskiego, założyciel Centralnych Warsztatów Samochodowych, jeden z pionierów polskiej motoryzacji, oficer Armii Krajowej, powstaniec warszawski.

Kazimierz Meÿer
ilustracja
podpułkownik broni pancernych podpułkownik broni pancernych
Data i miejsce urodzenia

17 lutego 1884
Stok

Data i miejsce śmierci

30 września 1944
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Kotwica symbol.svg Armia Krajowa

Jednostki

6 Dywizjon Samochodowy,
Centralne Warsztaty Samochodowe,
Okręg Warszawa AK: Obwód Żoliborz „Żywiciel”

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa: obrona Warszawy, powstanie warszawskie)

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Zasługi (II RP) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch)
Grób Kazimierza Meÿera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Uzyskał dyplom Politechniki Lwowskiej w 1907[1]. Był czynnym członkiem i prowadzącym wycieczki Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie[2].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego[1]. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów zawodowych samochodowych[3][4]. W latach 20. jako oficer nadetatowy 6 dywizjonu samochodowego (garnizon Lwów) pełnił funkcję kierownika Centralnych Warsztatów Samochodowych (Warszawa-Praga)[5][6][7]. Został awansowany do stopnia podpułkownika wojsk samochodowych ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[8]. W 1934 jako podpułkownik przeniesiony w stan spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer w dyspozycji dowódcy OK I i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[9].

Sprawował stanowisko dyrektora naczelnego Państwowych Zakładów Inżynierii do 1934 (jego następcą został inż. Adam Kręglewski)[10]. W 1937 był dyrektorem Zakładu Oczyszczania Miasta w Warszawie[11].

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w obronie Warszawy podczas kampanii wrześniowej. Wówczas uratował obraz Bitwa pod Grunwaldem Jana Matejki. W tajemnicy został on wywieziony (zwinięty w rulon) 6 września 1939 samochodem należącym do Zakładu Oczyszczania Miasta, którego dyrektorem był Kazimierz Meÿer. Był oficerem Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim w szeregach Obwodu Żoliborz „Żywiciel” Okręgu Warszawa AK. Przeszedł ze Starego Miasta na Żoliborz i trafił do domu dr Julii Świtalskiej[12]. Usiłując dotrzeć do tej wilii przez ul. Mierosławskiego zginął trafiony kulą 30 września 1944 podczas ostatniego dnia tamtejszych walk[13]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A22-1-17/18)[14].

Był żonaty z Bronisławą z domu Malanowską (1886–1978). Ich syn Witold (ur. 1916) ps. „Malan” jako żołnierz Zgrupowania Żubr poległ w drugim dniu powstania warszawskiego 2 sierpnia 1944.

11 maja 2005 na fasadzie budynku siedziby Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania przy ulicy Obozowej 43 w Warszawie została odsłonięta tablica upamiętniająca Kazimierza Meÿera[15].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Album inżynierów i techników w Polsce. T. 1, Cz. 1, Politechnika Lwowska : rys historyczny : informacje., Lwów: Tow. Bratniej Pomocy Stud. Polit. Lwowskiej, 1932, s. 36.
  2. Sprawozdanie roczne Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie za rok 1910. Lwów: 1911, s. 17.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1017.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 928.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1011, 1016.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 922.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 652.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 657.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 355, 855.
  10. Zmiana na stanowisku szefa Broni Pancernej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 68 z 22 marca 1936. 
  11. a b M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
  12. Janina Dunin-Wąsowicz: Żoliborz. 6. Wspomnienie. W: Czesław Madajczyk (oprac.): Ludność cywilna w powstaniu warszawskim. Pamiętniki. Relacje. Zeznania. T. 1, cz. 2. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974, s. 151.
  13. Janina Dunin-Wąsowicz: Żoliborz. 6. Wspomnienie. W: Czesław Madajczyk (oprac.): Ludność cywilna w powstaniu warszawskim. Pamiętniki. Relacje. Zeznania. T. 1, cz. 2. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974, s. 152.
  14. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  15. Odsłonięcie tablicy ku czci Kazimierza Meyera. warszawa.wyborcza.pl, 2005-05-12. [dostęp 2015-09-26].
  16. M.P. z 1931 r. nr 287, poz. 381 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  17. M.P. z 1932 r. nr 65, poz. 86 „za zasługi na polu przemysłu wojennego”.
  18. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 286.
  19. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 292, 11 listopada 1933. 

BibliografiaEdytuj