Otwórz menu główne

Kazimierz Reicher pseudonim „Gryf” i „Pomian” (ur. 22 października 1892 w Sosnowcu, zm. z 3 na 4 lipca 1944) – przedsiębiorca, działacz polskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej.

Kazimierz Reicher
„Gryf”, „Pomian”
Data i miejsce urodzenia 22 października 1892
Sosnowiec
Data śmierci 3/4 lipca 1944
Przyczyna śmierci zamorodowany przez hitlerowców
Miejsce spoczynku Palmiry
Odznaczenia
Medal Wojska Krzyż Armii Krajowej Krzyż Walecznych

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Kazimierz Reicher urodził się 22 października 1892 w Sosnowcu w rodzinie żydowskiego pochodzenia. Był synem Stanisława i Marii z Perlmutterów[1]. Studia o profilu ekonomicznym ukończył na Uniwersytecie w Birmingham. Po studiach, po krótkim epizodzie pracy w przemyśle, prowadził w Ołtarzewie gospodarstwo ogrodnicze. Był mocno zaangażowany w pracę społeczną na terenie Ołtarzewa i Ożarowa Mazowieckiego. Był strażakiem (wiceprezesem) Ochotniczej Straży Pożarnej w Ożarowie Mazowieckim. Był współwłaścielem majątku w Ożarowie Mazowieckim, w tym dworku.

Pod koniec 1939 był obok Zygmunta Holewińskiego i ks. Stanisława Wierzbicy – rektora seminarium Ks. Pallotynów w Ołtarzewie w grupie organizatorów konspiracyjnych struktur walki z okupantem[2]. W lutym 1940 wszedł w skład sztabu VII Rejonu „Jaworzyn” VII Obwodu „Obroża” Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej. Przyjął pseudonim „Gryf” ale używał również pseudonimu „Pomian”. Był redaktorem konspiracyjnego, lokalnego pisma „Wiadomości Podwarszawskie”. Przez pewien czas w jego gospodarstwie działała maszyna drukarska, przeniesiona ostatecznie do domu Zygmunta Holewińskiego[3]. Ponadto, w ożarowskim dworku, którego był współwłaścicielem działała tajna radiostacja i znajdował się magazyn broni. Jak twierdzi Izabella Olędzka-Graffstein[4]:

Zaangażowanie Kazimierza Reichera w walkę z okupantem i odwagę należy podziwiać tym bardziej, że wygląd jego mógł zdradzać pochodzenie semickie.

Gestapo wpadło na jego trop, o czym został w porę poinformowany. Od 1942 ukrywał się początkowo w Warszawie, a później w Kazimierzu Dolnym u przyjaciela rodziny prof. Antoniego Michalaka. Tam został jednak rozpoznany i zdradzony przez ogrodnika pracującego niegdyś w Zakładzie Ogrodniczym Girdwoyna w Ołtarzewie i rozstrzelany przez hitlerowców w nocy z 3 na 4 lipca 1944[4].

OdznaczeniaEdytuj

Przyznane pośmiertnie przez dowództwo Armii Krajowej w Londynie.

PrzypisyEdytuj

  1. Biogram Michała Reichera – brata Kazimierza. [dostęp 2013-09-18].
  2. Walka mieszkańców Ożarowa z okupantem. Lech Sedlaczek (red.). Warszawa: Komisja Historyczna Koła nr 7 „Jaworzyn” Okręgu Warszawa - Powiat, światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, 1998, s. 41-41. ISBN 83-903152-0-3.
  3. Walka mieszkańców Ożarowa z okupantem. Lech Sedlaczek (red.). Warszawa: Komisja Historyczna Koła nr 7 „Jaworzyn” Okręgu Warszawa - Powiat, światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, 1998, s. 50. ISBN 83-903152-0-3.
  4. a b Walka mieszkańców Ożarowa z okupantem. Lech Sedlaczek (red.). Warszawa: Komisja Historyczna Koła nr 7 „Jaworzyn” Okręgu Warszawa - Powiat, światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, 1998, s. 285. ISBN 83-903152-0-3.

BibliografiaEdytuj

  • Walka mieszkańców Ożarowa z okupantem. Lech Sedlaczek (red.). Warszawa: Komisja Historyczna Koła nr 7 „Jaworzyn” Okręgu Warszawa - Powiat, Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, 1998. ISBN 83-903152-0-3.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj