Otwórz menu główne
Grób gen. brygady Kazimierza Underko na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie

Kazimierz Underko (ur. 22 grudnia 1912 w Kamieńcu Podolskim, zm. 20 października 1977 w Warszawie) – generał brygady LWP.

Ukończył polską szkołę podstawową w Kamieńcu i polskie technikum w Kijowie i został technikiem-konstruktorem. Od 1929 członek Komsomołu, a od 1935 Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W 1935 wstąpił do Armii Czerwonej jako oficer techniczny. Od 1937 wykładał gospodarkę rolną w technikum rolniczym w Kamieńcu. Wiosną 1943 skierowany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, do obozu w Sielcach nad Oką. Od maja 1943 zastępca dowódcy plutonu parkowego, następnie zastępca dowódcy i dowódca kompanii samochodowej w 1 DP. im. T. Kościuszki. Brał udział w walkach pod Dęblinem, Pragą, następnie w wyzwalaniu Warszawy w styczniu 1945, w przełamaniu Wału Pomorskiego, forsowaniu Odry i zdobywaniu Berlina. W grudniu 1945 został szefem służby samochodowej 1 DP, od marca 1946 w stopniu majora. W kwietniu 1947 został dowódcą 1 Pułku Samochodowego w GO "Wisła". Od marca 1948 kierował wydziałem w Departamencie Służby Samochodowej MON. We wrześniu 1949 zmienił obywatelstwo z sowieckiego na polskie. Od kwietnia 1950 komendant Oficerskiej Szkoły Samochodowej w Pile, od stycznia 1952 szef wydziału w Szefostwie Służby Samochodowej, a od stycznia 1954 zastępca szefa Służby Samochodowej. W kwietniu 1956 został szefem Zarządu Technicznego w Sztabie Generalnym WP. W lipcu 1956 mianowany generałem brygady. Od listopada 1957 dyrektor Centralnego Zarządu Inżynierii Ministerstwa Handlu Zagranicznego. W lipcu 1964 został attaché handlowym - radcą ds. inżynierii w Biurze Radcy Handlowego w Moskwie (do 30 XI 1971). W maju 1972 pożegnany przez wiceministra obrony narodowej gen. dyw. Józefa Urbanowicza i przeniesiony do rezerwy.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 162-164.