Kazimierz Underko

Kazimierz Underko (ur. 22 grudnia 1912 w Kamieńcu Podolskim, zm. 20 października 1977 w Warszawie) – generał brygady LWP.

Kazimierz Underko
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1912
Kamieniec Podolski
Data i miejsce śmierci 20 października 1977
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1935 - 1972
Siły zbrojne Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 1 Warszawska Dywizja Piechoty
Departament Służby Samochodowej MON
Oficerska Szkoła Samochodowa
Stanowiska szef Zarządu Technicznego w Sztabie Generalnym WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca attaché handlowy w Moskwie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”Medal 10-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Order Czerwonej Gwiazdy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy
Grób gen. brygady Kazimierza Underko na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie

Ukończył polską szkołę podstawową w Kamieńcu i polskie technikum w Kijowie i został technikiem-konstruktorem. Od 1929 członek Komsomołu, a od 1935 Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W 1935 wstąpił do Armii Czerwonej jako oficer techniczny. Od 1937 wykładał gospodarkę rolną w technikum rolniczym w Kamieńcu. Wiosną 1943 skierowany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, do obozu w Sielcach nad Oką. Od maja 1943 zastępca dowódcy plutonu parkowego, następnie zastępca dowódcy i dowódca kompanii samochodowej w 1 DP. im. T. Kościuszki. Brał udział w walkach pod Dęblinem, Pragą, następnie w wyzwalaniu Warszawy w styczniu 1945, w przełamaniu Wału Pomorskiego, forsowaniu Odry i zdobywaniu Berlina. W grudniu 1945 został szefem służby samochodowej 1 DP, od marca 1946 w stopniu majora. W kwietniu 1947 został dowódcą 1 pułku samochodowego w GO „Wisła”. Od marca 1948 kierował wydziałem w Departamencie Służby Samochodowej MON. We wrześniu 1949 zmienił obywatelstwo z sowieckiego na polskie. Od kwietnia 1950 komendant Oficerskiej Szkoły Samochodowej w Pile, od stycznia 1952 szef wydziału w Szefostwie Służby Samochodowej, a od stycznia 1954 zastępca szefa Służby Samochodowej. W kwietniu 1956 został szefem Zarządu Technicznego w Sztabie Generalnym WP. W lipcu 1956 mianowany generałem brygady. Od listopada 1957 dyrektor Centralnego Zarządu Inżynierii Ministerstwa Handlu Zagranicznego. W lipcu 1964 został attaché handlowym - radcą ds. inżynierii w Biurze Radcy Handlowego w Moskwie (do 30 XI 1971). W maju 1972 pożegnany przez wiceministra obrony narodowej gen. dyw. Józefa Urbanowicza i przeniesiony do rezerwy. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera IIB7-1-2)[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 162-164.