Kościół św. Karola Boromeusza w Kielcach

Kościół Świętego Karola Boromeusza w Kielcachkościół rektorski znajdujący się w Kielcach, na wzgórzu Karczówka, na południowy zachód od centrum miasta. Mieści się na terenie parafii św. Wincentego Pallottiego.

Kościół Świętego Karola Boromeusza w Kielcach
Distinctive emblem for cultural property.svg A.403/1-4 (zespół klasztorny bernardynów na Karczówce) z dnia 23 czerwca 1967[1]
Kościół rektorski
Ilustracja
widok ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Kielce (Karczówka)
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Wincentego Pallottiego w Kielcach
Wezwanie św. Karola Boromeusza
Wspomnienie liturgiczne 4 listopada
Położenie na mapie Kielc
Mapa konturowa Kielc, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Świętego Karola Boromeusza w Kielcach”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół Świętego Karola Boromeusza w Kielcach”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół Świętego Karola Boromeusza w Kielcach”
Ziemia50°52′05″N 20°35′21″E/50,868056 20,589167

HistoriaEdytuj

Świątynia została wybudowana w latach 1624–1628 z fundacji Marcina Szyszkowskiego, biskupa krakowskiego jako wotum za ominięcie Kielc przez szalejącą w Polsce w 1622 roku morową zarazę. Biskup Szyszkowski z Mediolanu sprowadził relikwie św. Karola Boromeusza i tymczasowo umieścił je w kieleckiej katedrze. W dniu 4 listopada 1628 roku w uroczystej procesji zostały przeniesione je do kościoła na Karczówce. Pierwszym proboszczem nowej parafii, został ks. Jan Czapigius, wicekustosz kieleckiej kolegiaty.

W 1629 roku zapadła decyzja o sprowadzeniu na Karczówkę bernardynów. Zostały rozszerzone zabudowania, zostały przebudowane pomieszczenia plebanii, dostosowując je do celów klasztornych. W 1631 roku została zakończona budowa, a na Karczówkę do klasztoru zostali sprowadzeni bernardyni. Jedynie na Karczówce odbywały się wtedy kilkakrotnie odpusty, które w ciągu roku gromadziły rzesze wiernych z miasta i okolic. W I połowie XVIII stulecia zostały dobudowane od strony wschodniej zabudowania gospodarcze, które zostały ogrodzone murem z basztami na wschodnich narożach i ulokowaną w centralnym miejscu bramą.

W 1864 roku klasztor bernardynów na Karczówce został skasowany przez władze carskie. Opustoszałe zabudowania zostały przekazane po I wojnie światowej w 1918 roku siostrom sercankom, które otworzyły w nich Drukarnię św. Józefa. W 1922 roku świątynia stała się kościołem filialnym parafii katedralnej, a od 1939 roku – samodzielnym kościołem parafialnym. W 1957 roku został przejęty przez księży ze Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (pallotynów)[2].

WyposażenieEdytuj

W kościele znajduje się wczesnobarokowy ołtarz główny, wykonany z marmuru chęcińskiego z obrazami św. Karola Boromeusza i św. Kazimierza. Pozostałe wyposażenie wnętrza reprezentuje styl rokokowy.

ArchitekturaEdytuj

Jest to świątynia jednonawowa, wybudowana z prostych brył geometrycznych. Posiada wieżę z barokowym hełmem i sygnaturką, pokrytą spatynowaną blachą miedzianą[3].

Zabytkowy zespółEdytuj

Kościół na Karczówce wchodzi w skład zespołu klasztornego bernardynów wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.403/1-4 z 23.06.1967)[1]:

  • kościół pw. św. Karola Boromeusza,
  • klasztor wybudowany w latach 1629–1631, przebudowany w XIX w.,
  • zabudowania gospodarcze z I połowy XVIII w.
  • ogrodzenie z basztami z XVII–XVIII w.,
  • teren niezabudowany na stoku góry (nr rej.: A-1189 z 25.08.1997).

PrzypisyEdytuj

  1. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2020-09-30. s. 16. [dostęp 2015-10-26].
  2. Kielce, św. Wincentego Pallottiego. Diecezja kielecka. [dostęp 2013-02-16].
  3. Zabytki-Klasztor i Kościół na wzgórzu Karczówka. Oficjalna strona miasta Kielce. [dostęp 2013-02-16].