Otwórz menu główne

Kościół św. Michała i klasztor bernardynów w Zasławiu

Klasztor bernardynów w Zasławiu (ukr. Костел святого Михайла та монастир ордену отців бернардинів) – były klasztor oo. Bernardynów wraz z kościołem św. Michała. Obecnie więzienie.

Kościół św. Michała i klasztor bernardynów
w Zasławiu
Klasztor oo. Bernardynów. Widok ogólny
Klasztor oo. Bernardynów. Widok ogólny
Państwo Ukraina
Miejscowość Zasław
Kościół Kościół katolicki
Właściciel bernardyni
Typ zakonu męski
Fundator Janusz Zasławski
Styl Manieryzm
Data budowy 1602
Data zamknięcia 1932
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Kościół św. Michała i klasztor bernardynów w Zasławiu
Kościół św. Michała i klasztor bernardynów
w Zasławiu
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kościół św. Michała i klasztor bernardynów w Zasławiu
Kościół św. Michała i klasztor bernardynów
w Zasławiu
Ziemia50°07′37″N 26°48′59″E/50,126944 26,816389

Spis treści

HistoriaEdytuj

Dawniej w tym miejscu, znajdował się monaster Trójcy Przenajświętszej, w którym czczona była Zasławska Ikona Matki Bożej. Na zamówienie wołyńskiej księżnej Anastazji Zasławskiej powstał tam też Ewangeliarz Peresopnicki[1].

Fundatorem klasztoru oo. Bernardynów był książę Janusz Zasławski. Architektami Jakub Madlain i Bernard Awelides. Budowa trwała od 1602 do 1630 lat. W czasie powstania Chmielnickiego 1648 roku zespół klasztorny został uszkodzony. W latach 1727-1780 odbyła się rekonstrukcja klasztoru. Od roku 1797 główna siedziba Ruskiej prowincji[2]. Od roku 1841 dekretem carskim klasztor został uznany za «etatowy 2 klasy», mieli w nim mieszkać do śmierci bernardyni usuwani z likwidowanych klasztorów, a po zgonie ostatniego z nich klasztor miano zamknąć. Już na początku XX wieku służył władzom carskim jako miejsce odosobnienia nieprawomyślnych księży katolickich. W 1910 roku zmarł ostatni zasławski zakonnik. W 1914 roku bernardyni wrócili do Zasławia. W okresie okupacji sowieckiej klasztor przekształcono na więzienie. Ostatni zakonnik opuścił klasztor w 1932 roku. Kościół był zamknięty. Aktualnie jedno z najcięższych więzień na Ukrainie.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Betlej A., Kościół oo. Bernardynów w Zasławiu. Źródła archiwalne do dziejów wystroju późnobarokowego [w] Biuletyn Historii Sztuki, nr 3-4, 1995.
  • Tokarzewski M., Z kronik zakonnych kościoła i klasztoru oo. Bernardynów w Zasławiu na Wołyniu, Warszawa 1913.
  • Wyczawski H. E., Zasław [w] Klasztory bernardyńskie w Polsce w jej granicach historycznych, Kalwaria Zebrzydowska 1985.

Linki zewnętrzneEdytuj