Otwórz menu główne

Krynycia (ukr. Криниця; do 1978 roku Korościatyn) – wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie monasterzyskim, przy drodze z Iwano-Frankiwska do Buczacza. W 2001 roku liczyła 631 mieszkańców.

Krynycia
ilustracja
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon monasterzyski
Wysokość 279 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności

639
Nr kierunkowy +380 3241
Kod pocztowy 81643
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Krynycia
Krynycia
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Krynycia
Krynycia
Ziemia49°03′19″N 25°06′27″E/49,055278 25,107500
Portal Portal Ukraina

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1454 roku.

W 1939 roku we wsi dominowała ludność polska, zamieszkiwało w niej wówczas 206 polskich rodzin[potrzebny przypis]. 28 lutego 1944 roku, około godziny osiemnastej, miejscowość została napadnięta przez oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii, wspierane przez okoliczną ludność ukraińską. Podczas napadu na stacji kolejowej i we wsi zamordowano łącznie 156 osób[1], w tym kilkanaścioro dzieci w wieku od 4 do 12 lat. Udało się ustalić tożsamość jedynie 117 zabitych. Spaleniu uległy wszystkie zabudowania oprócz kościoła i plebanii.

1 marca Niemcy sfilmowali zgliszcza wsi i wykonali zdjęcia ofiar. Następnego dnia większość z nich pochowano na cmentarzu w Korościatynie we wspólnej mogile oznaczonej dziś drewnianym krzyżem bez żadnych napisów. Polacy, którzy ocaleli z rzezi, przenieśli się do Monasterzysk. Na ich miejscu po 1945 roku osadzono Łemków spod Krynicy, którzy nadali wsi obecną nazwę.

Osobny artykuł: Zbrodnia w Korościatynie.

Od 2001 roku w uroczysku „Byczowa” obok chutora Dubrowycia co roku odbywa się festiwal Dzwony Łemkiwszczyny.

CerkiewEdytuj

We wsi znajduje się dawny murowany kościół rzymskokatolicki pw. Narodzenia Matki Boskiej z początku XX wieku (konsekrowany przez arcybiskupa Józefa Webera 8 września 1901 roku[2]). Jest to budowla na planie krzyża, z wielobocznie zamkniętym prezbiterium oraz krótkimi ramionami transeptu. Fasadę zwieńczoną krzywoliniowym szczytem flankują dwie wieże zakończone neobarokowymi hełmami. Świątynia, służąca po wojnie jako magazyn, została po 1990 roku wyremontowana i przekształcona w greckokatolicką cerkiew Narodzenia Matki Bożej[3].

Ludzie związani ze wsiąEdytuj

  • Marceli Machnowski – naczelnik stacji kolejowej we wsi w 1885 roku[4], 1886[5]

PrzypisyEdytuj

  1. Rąkowski podaje liczbę 157
  2. Korościatyn. „Kurjer Stanisławowski”. 837, s. 1, 6 października 1901.
  3. Grzegorz Rąkowski: Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie zachodniej. Część II: Podole. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 301.
  4. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1885. Lwów: drukarnia Wł. Łozińskiego, 1885, s. 487.
  5. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1886. Lwów: drukarnia Wł. Łozińskiego, 1886, s. 486.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Betlej: Kościół parafialny p. w. Narodzenia Najśw. Panny Marii w Korościatynie. [W:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej. Cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego. T. 18. Kraków: wyd. Antykwa, drukarnia Skleniarz, 2010, 386 s., 509 il. ​ISBN 978-83-89273-79-6​.

Linki zewnętrzneEdytuj