Otwórz menu główne

Kultura Longshanchińska kultura neolityczna będąca bezpośrednią kontynuacją kultury Yangshao[1], która wykształciła się w rejonie centralnego i dolnego biegu Rzeki Żółtej między 2500 p.n.e. a 1850 p.n.e., na terenie m.in. północnej części prowincji Henan oraz wzdłuż wybrzeży Morza Wschodniochińskiego.

Kultura Longshan
Kultura Longshan
Nazwa chińska
Pismo uproszczone 龙山文化
Pismo tradycyjne 龍山文化
Hanyu pinyin Lóngshān wénhuà
Wade-Giles Lung-shan wen-hua

Nazwa pochodzi od miejscowości Longshan (龙山, dosł. Smocza Góra) w prowincji Szantung, gdzie w latach 1930-1931 odkryto pozostałości pierwszej osady przypisywanej tej kulturze[1].

Kubek pochodzący z okresu kultury Longshan

Badania archeologiczne pozwoliły na odkrycie osad otoczonych wałami ziemnymi[1]. Wyróżniająca cecha tej kultury był wysoki poziom wytwarzania naczyń oraz kół. Charakterystyczne są w szczególności wyrabiane na kole garncarskim[1] wyroby wykonane z wypolerowanej czarnej ceramiki[2] o wyszukanych kształtach, o czerepach grubości od 2 do 4 mm. Są to m.in. naczynia na trzech nóżkach (por. ding), puchary o esowatej linii wsparte na rzeźbionej nóżce lub w kształcie moździerza z uchwytami. Ozdoby w formie delikatnych linii i ząbków były wyciskane. Odnaleziono też liczne wyroby wykonane z kamienia (przede wszystkim narzędzia), krzemienia, nefrytu, kości i muszli, choć znana była już także miedź[2]. W okresie kultury Longshan uprawiano kilka rodzajów zbóż i warzyw, a także poddawano fermentacji ryż[2]. Rozpowszechniona była hodowla koni, krów, świń, owiec, psów i kur[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Encyklopedia historyczna świata. Tom III. Kraków: Wyd. Opres, 2000, s. 26-27. ISBN 83-85909-61-3.
  2. a b c d Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 139. ISBN 83-05-13407-5.

Zobacz teżEdytuj