Kuracja (Teatr Telewizji)

spektakl Teatru Telewizji z 2001 roku

Kuracja – spektakl Teatru Telewizji w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego i według powieści Jacka Głębskiego o tym samym tytule.

Kuracja
Gatunek spektakl telewizyjny
Data premiery 11 marca 2001 (Polska)
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 69 min
Reżyseria Wojciech Smarzowski
Główne role Bartłomiej Topa
Jerzy Łapiński
Krzysztof Pieczyński
Muzyka Mikołaj Trzaska
Zdjęcia Andrzej Szulkowski
Scenografia Barbara Ostapowicz
Montaż Paweł Laskowski
Produkcja Telewizja Polska - Agencja Filmowa
Nagrody
2002 Wojciech Smarzowski, Katowice (Interpretacje) – Laur Konrada
2002 – Wojciech Smarzowski, Sopot (Dwa Teatry) – Grand Prix za adaptację i reżyserię
2002 – Bartłomiej Topa, Sopot (Dwa Teatry) – Grand Prix za rolę główną
2002 – Andrzej Szulkowski, Sopot (Dwa Teatry) – Grand Prix za zdjęcia
2002 – Violetta Kamińska, Sopot (Dwa Teatry) – Grand Prix dla producenta wykonawczego
2002 – Dariusz Jabłoński, Sopot (Dwa Teatry) – Grand Prix dla producenta wykonawczego
2002 – Paweł Konic, Sopot (Dwa Teatry) – Grand Prix dla producenta wykonawczego
2002 – Wojciech Smarzowski (MFF Telewizyjnych w Płowdiw) – Nagroda Specjalna Jury

Opis fabułyEdytuj

Sztuka opowiada o losach młodego naukowca, który pada ofiarą wymyślonego przez siebie eksperymentu. Andrzej Majer, pełen zapału lekarz psychiatra, postanawia zgłosić się na trzy miesiące do szpitala psychiatrycznego jako pacjent, aby gruntownie poznać tajniki swego zawodu (i oczywiście lepiej zrozumieć swoich podopiecznych). O swoim eksperymencie informuje tylko bezpośredniego przełożonego, prof. Walasa i prof. Zimińskiego – ordynatora oddziału prowincjonalnego zakładu będącego miejscem "kuracji". Obaj ostrzegają dra Majera o ryzykowności (z wielu względów) jego przedsięwzięcia, ten jednak upiera się przy swoim – ma udawać chorego na schizofrenię młodego inżyniera. W sali Majera przebywają już pacjenci – pogrążony w katatonii Nowakowski i chory na schizofrenię Kowalski. On to na widok "nowego" staje się wyjątkowo niespokojny (domaga się, by zabrać "tego zdrowego" z sali, gdyż wyjątkowo silne "prądy" mogłyby go zabić). W nocy Majer zostaje przez chorego zaatakowany, po czym zjawia się pielęgniarka z mocnymi środkami uspokajającymi (dla obu) oraz atletyczny Pan Mietek – wulgarny i brutalny sanitariusz. Doktor zamiast poznać z bliska psychikę pacjentów, ma okazję poznać na własnej skórze specyfikę działania psychotropów. Lekarz przygląda się szpitalnej atmosferze, ocenia pracę kolegów po fachu, snuje własne przemyślenia, które (zarówno te ściśle medyczne, jak i bardziej osobiste, filozoficzne) zamieszcza w notatniku przemyślnie skrywanym w toalecie. Pyta w nim np., gdzie biegnie dokładna granica oddzielająca ludzi zdrowych od chorych. "A skąd wiadomo, gdzie zaczyna się łysina?"- odpowiedział mu kiedyś, jeszcze w czasie studiów, profesor. Lekarz granicę taką dobrowolnie przekroczył i teraz czuje się coraz bardziej zagrożony. Pacjenci jawnie okazują mu wrogość, jakby wyczuwali jego odmienność: nachodzą go, jeden z nich bije go dotkliwie (podobnie jak pielęgniarz). Po bezskutecznej próbie ucieczki udaje się Majerowi wreszcie skontaktować z prof. Zimińskim, który nie ma jednak dla niego dobrych wiadomości. Otóż Majer tak dobrze udawał chorego, że rozpoznano u niego schizofrenię paranoidalną, dlatego nie można go teraz tak po prostu wypisać ze szpitala. Zimiński obiecuje otoczyć Majera szczególną opieką na lżejszym oddziale, gdzie "chory wyzdrowieje". Na lżejszym oddziale przebywają Goebbels (którego bez trudu można uspokoić okrzykiem "Norymberga!") oraz Krynicki – psychiatra osadzony przed paroma laty w zakładzie. Krynicki przekonuje, że jako ceniony naukowiec, twórca oryginalnej teorii został niedawno okradziony z wyników badań, a następnie usunięty przez sprawców ze środowiska, aby zapobiec ewentualnym kłopotom. Okazuje się, że sprawcami afery byli m.in. prof. Walas oraz pracownik zakładu Nowacki. W szpitalu tym (psychuszce) "leczą" się również inni (znani niegdyś) lekarze, umieszczeni tam, gdy stali się niewygodni. Gdy Majer pyta Zimińskiego o sprawę Krynickiego, ten twierdzi, że psychiatra znalazł się w szpitalu z nakazem sądowej obserwacji, gdy obwiniono go o śmierć ludzi, na których eksperymentował. Krynicki potajemnie prezentuje Majerowi swoje eksperymenty, a po nich pacjenci gwałtownie zdrowieją. Wybucha skandal (zabiegi te zostały nagrane na taśmy video). Dodatkowo w nocy umiera na zawał profesor Zimiński. Przerażony Majer próbuje rozpaczliwie skontaktować się ze światem zewnętrznym (m.in. z żoną Marią), ale podejmowane działania tylko pogarszają jego położenie.

ObsadaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj