Otwórz menu główne
Kusznik naciągający kuszę

Kusznik – żołnierz średniowieczny posługujący się kuszą. Formacja kuszników była tak samo zwrotna i mobilna jak łuczników, cała różnica polegała na szybkostrzelności i sile ognia. Kusznik strzelał z prędkością około 7 bełtów na minutę, lecz z upływem czasu szybkostrzelność zmniejszyła się do około 5 bełtów. Kusznicy używali lekkich pancerzy, ale w przeciwieństwie do łuczników często nosili hełmy zwane kapalinami.

Osłanianiem kuszników w czasie bitwy zajmowali się pawężnicy i tarczownicy.

Kusznik w literaturzeEdytuj

Przykłady za Słownikiem języka polskiego opracowanego i opublikowanego przez grupę naukowców pod przewodnictwem profesora Witolda Doroszewskiego[1]:

  • Pawęż (...) służyła za zasłonę dla kuszników, ustawionych w głębokim szyku i strzelających pod znacznym kątem podniesienia ponad głowami swoich poprzedników.
  • Za nimi szedł oddział kuszników, złożony z doborowych Litwinów przybranych w łosiowe niewyprawne kubraki.
  • Porozstawiał oddziały na zasadzce, a tylko sześćset kuszników posłał, aby pod samymi murami spustoszenia robili i bydło upędzali.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik języka polskiego: Kusznik (pol.). [dostęp 2019-05-04].