Otwórz menu główne

Leonard Łukaszuk

polski prawnik

Leonard Bolesław Łukaszuk (ur. 29 września 1930 w Glinach na Lubelszczyźnie, zm. 13 października 2017[1]) – polski prawnik i nauczyciel akademicki, profesor nauk prawnych, wiceprezes Trybunału Konstytucyjnego (1985-1993), pułkownik Służby Bezpieczeństwa PRL[2].

Leonard Łukaszuk
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 29 września 1930
Gliny
Data śmierci 13 października 2017
Profesor nauk prawnych
Specjalność:
prawo międzynarodowe publiczne
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1968
Habilitacja 1974
Profesura 1985
Profesor
Jednostka Instytut Stosunków Międzynarodowych UW
(1994–2017)
Akademia Marynarki Wojennej
(od 1987)
Akademia Spraw Wewnętrznych
(1975–1985)
1. wiceprezes Trybunału Konstytucyjnego
Okres spraw. 1 grudnia 1985
1 grudnia 1993
Poprzednik utworzenie stanowiska
Następca Janusz Trzciński

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

MłodośćEdytuj

W latach 1939–1956 mieszkał na terenie sowieckiej Ukrainy, gdzie w latach 1951–1955 walczył z partyzantką nacjonalistyczną (w obwodach lwowskim i tarnopolskim). W 1958 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.

Praca w organach bezpieczeństwa PRLEdytuj

W latach 1953–1990 funkcjonariusz MBP, KdsBP i Służby Bezpieczeństwa MSW PRL[2].

W latach 1967–1973 był wicedyrektorem gabinetu ministra spraw wewnętrznych (w czasach urzędowania ministrów Moczara, Świtały i Szlachcica).

W latach 1973–1982 dyrektor Biura Prawnego MSW PRL, następnie do 1984 zastępca dyrektora Biura Organizacyjno-Prawnego MSW PRL.

W latach 1975–1985 był wykładowcą Akademii Spraw Wewnętrznych[2].

Działalność naukowo-dydaktycznaEdytuj

W 1968 uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1974 doktora habilitowanego. Tytuł naukowy profesora nauk prawnych otrzymał w 1985. Profesorem zwyczajnym został w 1994.

Pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych[2]. Od 1987 współpracował z Akademią Marynarki Wojennej w Gdyni oraz szczecińskim Ośrodkiem Myśli Morskiej Stowarzyszenia „Civitas Christiana” (d. PAX). W 1994 podjął pracę w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie wykładał m.in. prawo morza i międzynarodową ochronę własności intelektualnej[3]. Współpracował również z PISM i Akademią Dyplomatyczną.

Był autorem licznych programów nauczania, podręczników, zeszytów naukowych i studiów z dziedziny prawa morza. Uczestniczył w krajowych i zagranicznych konferencjach dotyczących tej dziedziny.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskało 14 osób, m.in. Uri Huppert (2007)[4].

Działalność sędziowskaEdytuj

W 1985 Sejm PRL wybrał go na członka i wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, którym pozostał przez pełną kadencję do 1993, która wówczas trwała osiem lat.

PrzypisyEdytuj

  1. Leonard Łukaszuk (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2017-10-17].
  2. a b c d Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej. ipn.gov.pl. [dostęp 2017-10-10].
  3. Instytut Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, 29 kwietnia 2006 [dostęp 2018-10-08].
  4. System Wspomagania Wyboru Recenzentów, recenzenci.opi.org.pl [dostęp 2018-10-08] (ang.).

BibliografiaEdytuj

  • Prawo morskie (Tom XIII, poświęcony prof. Łukaszukowi w 70-lecie urodzin), Gdańsk 2000, ss. 5-6.
  • Marta Szuniewicz, Mare Nostrum. Księga jubileuszowa prof. dr. hab. Leonarda Łukaszuka, Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej, Gdańsk 2015, ​ISBN 978-83-60584-53-8​.