Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy radzieckiego piłkarza. Zobacz też: Leonid Iwanow – radziecki lekkoatleta.

Leonid Grigorjewicz Iwanow, ros. Леонид Григорьевич Иванов (ur. 25 lipca 1921 w Piotrogradzie, Rosyjska FSRR, zm. 14 września 1990 w Leningradzie) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant ZSRR, trener piłkarski.

Leonid Iwanow
Pełne imię i nazwisko Leonid Grigorjewicz Iwanow
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1921
Piotrograd
Data i miejsce śmierci 14 września 1990
Leningrad
Wzrost 176 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
1936–1938 Elektrik Leningrad
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1939–1956 Staliniec/Zenit Leningrad 289 (-449)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1952  ZSRR 3 (-9)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1957–1963 GOMZ Leningrad
1961 Onieżec Pietrozawodsk

Kariera piłkarskaEdytuj

Kariera klubowaEdytuj

W 1936 roku zaczął grać w zespole młodzieżowym zakładu Elektrik w rodzimym Leningradzie. W 1939 rozpoczął zawodową karierę w klubie Staliniec Leningrad, który w następnym roku zmienił nazwę na Zenit Leningrad. W czasie wielkiej wojny ojczyźnianej latem 1942 roku został ewakuowany razem z zakładem optycznym do Kazania, w którym pracował 12-14 godzin dziennie. Po zakończeniu wojny powrócił do gry w składzie Zenitu. Często był zapraszany do innych radzieckich zespołów podczas ich towarzyskich meczów międzynarodowych, m.in. Szachtara Donieck w 1951 oraz Spartaka Moskwa.

Pod koniec 1952 zespół CDSA Moskwa został rozwiązany z powodu porażki reprezentacji ZSRR na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach (większość reprezentacji składała się z piłkarzy CDSA). Jednak gra Leonida Iwanowa na olimpiadzie nie spowodowała żadnych zarzutów, co więcej, po powrocie z Helsinki, został odznaczony tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu. W 1956 zakończył karierę piłkarską[1].

Kariera reprezentacyjnaEdytuj

15 lipca 1952 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w spotkaniu 1/8 finału Igrzysk Olimpijskich z Bułgarią wygranym 2:1. Ponadto występował w 7 nieoficjalnych meczach reprezentacji.

Kariera trenerskaEdytuj

Po zakończeniu kariery piłkarskiej spróbował pracować jako szkoleniowiec. W pierwszej połowie 1961 prowadził Onieżec Pietrozawodsk. Oprócz tego w latach 1957-1963 z przerwami trenował amatorski zespół Państwowego Optyczno-Mechanicznego Zakładu (GOMZ) w Leningradzie oraz w Szkole Piłkarskiej „Bolszewik”. Potem porzucił pracę szkoleniową i pracował jako taksówkarz. Napisał książkę „W bramce Zenitu”, wydanej w 1976 roku i przedrukowanej w 1987.

Zmarł 14 września 1990 roku w Leningradzie. Został pochowany na Cmentarzu Wołkowskim[2].

Sukcesy i odznaczeniaEdytuj

Sukcesy kluboweEdytuj

Sukcesy reprezentacyjneEdytuj

Sukcesy indywidualneEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj