Otwórz menu główne

Listy Klemensa – teksty zaliczane do apokryfów Nowego Testamentu; przez Kościół koptyjski uznawane za kanoniczne. Listy są przypisywane Klemensowi Rzymskiemu, biskupowi Rzymu w latach 88-97.

Spis treści

Pierwszy List KlemensaEdytuj

Napisany w imieniu Kościoła rzymskiego przez sekretarza Klemensa do Kościoła w Koryncie wkrótce po prześladowaniach Domicjana (96-97 n.e.)[1]. List został wysłany z powodu wewnętrznych podziałów i niezgody w Kościele korynckim. Klemens interweniował w imię Kościoła rzymskiego i apelował o przywrócenie pokoju, harmonii i porządku. W dokumencie tym Klemens daje dowód znajomości filozofii stoickiej i mitologii greckiej oraz daje cenny obraz wczesnego Kościoła, organizacji, przekonań i praktyki[2].

Drugi List KlemensaEdytuj

Traktat (homilia) przypisywany Klemensowi Rzymskiemu, lecz napisany ok. 150 r. n.e. Zawiera cytaty z Ewangelii Mateusza oraz z Ewangelii Łukasza. Może być pierwszym antygnostycznym pismem powstałym w Egipcie[3]. Wskazuje na piekło jako na konsekwencję odrzucenia Chrystusa i wyboru złego życia [4].

Listy do dziewicEdytuj

Dwa apokryficzne listy przypisywane Klemensowi, w rzeczywistości zredagowane prawdopodobnie dopiero w III wieku. Skierowane są do kobiet i mężczyzn wiodących ascetyczny tryb życia, występując przeciwko wspólnemu zamieszkiwaniu osób poświęconych służbie Bogu[5].

WydaniaEdytuj

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

PrzypisyEdytuj

  1. John Dominic Crossan, The Historical Jesus: The Life of a Mediterranean Jewish Peasant, 1991, ​ISBN 0-06-061629-6​ (wyd. polskie: Historyczny Jezus: Kim był i czego nauczał?, 1997, s. 451, ​ISBN 83-05-12835-0​).
  2. Rękopisy wczesnego Kościoła, literatura patrystyczna.
  3. John Dominic Crossan, The Historical Jesus: The Life of a Mediterranean Jewish Peasant, 1991, ​ISBN 0-06-061629-6​ (wyd. polskie: Historyczny Jezus: Kim był i czego nauczał?, 1997, s. 453, ​ISBN 83-05-12835-0​).
  4. W rozdz. 7, 5n : Co spotka tego, który zawiedzie w igrzyskach o nieśmiertelność? O tych, co nie ustrzegli pieczęci [chrztu], mówi [Pismo]: „Robak ich nie umrze i ogień ich nie zgaśnie i będą widowiskiem dla wszelkiej istoty żyjącej” (co jest powtórzeniem Iz 66,24). Przytoczone za: Pierwsi świadkowie.
  5. Stanisław Stabryła: Historia literatury starożytnej Grecji i Rzymu. Wrocław: Ossolineum, 2002, s. 224. ISBN 83-04-04624-5.

Linki zewnętrzneEdytuj